ديوان صائب

فعل نيکو زشت مي گردد ز نافهميدگي
بخل در جاي خود از احسان بيجا بهترست

رتبه خوبي دو بالا مي شود از چشم پاک
سرو موزون در کنار آب باشد بهترست

آب چشم از دامن پاکان به جايي مي رسد
شمع اگر در گوشه محراب باشد بهترست

سرو بي حاصل اگر از جا نخيزد گو مخيز
پاي چوبين در حناي خواب باشد بهترست

با دل روشن چه بگشايد ز تقرير زبان؟
شمع اگر خاموش در مهتاب باشد بهترست

داغ ما صائب حريف چشم شور خلق نيست
جامي مي در جام ما خوناب باشد بهترست

نيست دستي در گريبان چاک گرداندن مرا
چون سبو دست مرا پيوند الفت با سرست

هر پريشان جلوه اي ما را نمي آرد به وجد
ذره ما در کمين آفتاب ديگرست

گر چه دارد چشمه خورشيد آب روشني
در عرق روي بتان را آب و تاب ديگرست

گر چه عمر گرمرو پا در رکاب افتاده است
قامت خم زندگاني را رکاب ديگرست

در طريقت هستي هر کس به قدر نيستي است
بي وجودان را درين ديوان وجود ديگرست

چشم بد بسيار دارد در کمين آزادگي
طوق قمري سرو را چشم حسود ديگرست

گر چه دارد سودها آسودگي از باج و خرج
در زيان گشتن شريک خلق سود ديگرست

لشکر بيگانه را در کشور ما راه نيست
ملک ما زير و زبر از شهسوار ديگرست

گر چه در زندان عزلت مي توان آسوده زيست
با زمين هموار گرديدن حصار ديگرست

هر رگ سنگي پي آزار ما ديوانگان
در کف اطفال، نبض بي قرار ديگرست

تنگ چشمان دام در راه هما مي گسترند
دام ما را چشم بر راه شکار ديگرست

پيش آن کس کز دل گرم است در آتش مدام
هر دم سردي نسيم نوبهار ديگرست

زخم از مرهم گواراتر بود بر عارفان
رخنه در زندان به از نقش و نگار ديگرست

شيشه جانان مي کنند از کوه غم پهلو تهي
عاشقان را در بلا، جان صبور ديگرست

ترک شهوت هاست حور و خانه پردازي قصور
در بهشت اهل دل، حور و قصور ديگرست

ماه و خورشيدست اينجا حلقه بيرون در
روشنايي، خانه دل را ز نور ديگرست

گرد لشکر نخوت شاهان يکي سازد هزار
حسن را در روزگار خط غرور ديگرست

مي کند هر چند چشم شور طوفان در گزند
خودپسندي مرد را عين الکمال ديگرست

کيست عقل کل که در چرخ آورد افلاک را؟
جنبش اين سايه از رعنا نهال ديگرست