ديوان صائب

حسن از آزردن عشاق مي بالد به خود
تيغ از زخم نمايان در کنار مادرست

مور صحراي قناعت شو که برگ زندگي
گر پر کاهي است، در دامان اين صحرا پرست

جام گردون ته ندارد، ورنه از احسان عشق
نغمه خونين چو مينا در گلوي من پرست

تنگ افتاده است دامان صدف افلاک را
ورنه گوهر در سحاب تازه روي من پرست

خارخار مدعايي نيست در خاطر او
چرخ را دل از دل بي آرزوي من پرست

گردش پرگار موقوف سکون مرکزست
هر که در دامن کشد پا آسمان پيماترست

شهرست مجنون ز عشق کوهکن پامال شد
سيل در کهسارها از دشت پرغوغاترست

از نظرها درد و داغ عشق پنهان خوشترست
جاي اين گلهاي خوشبو در گريبان خوشترست

تير کج را از کمان پهلو تهي کردن خطاست
پاي خواب آلود در آغوش دامان خوشترست

در غريبي سيلي اخوان نمي آيد به دست
ورنه از صبح وطن، شام غريبان خوشترست

پنبه از داغ دل بي طاقت او برمدار
اين چراغ مضطرب، در زير دامان خوشترست

گردش چشمي مرا زان حسن بي پايان بس است
بحر را در حلقه گرداب ديدن خوشترست

حسن رنگ آميز را خجلت بهار تازه اي است
شمع را در پرتو مهتاب ديدن خوشترست

پيش دريا بهر روزي لب چرا بايد گشود؟
ماهيان را در خم قلاب ديدن خوشترست

در ميان دام و دد مانند مجنون زيستن
از سمور و قاقم و سنجاب ديدن خوشترست

گر بود اخلاص شرط سجده، از زهاد خشک
شيشه را در گوشه محراب ديدن خوشترست

دردسر بسيار دارد سايه بال هما
اختر اقبال را در خواب ديدن خوشترست

لطف معني را لباس لفظ رسوا مي کند
در ته پيراهن آن سيمين بدن عريانترست

قوت گيرايي شهباز در سرپنجه است
زود مي چسبد به دل چشمي که خوش مژگانترست

پرده شرم و نقاب عصمتي در کار نيست
چشم ما صد پرده از قربانيان حيرانترست

چون ز آتش مي شود پشت کمان سخت نرم
در سر مستي چرا آن شوخ نافرمانترست؟

ناله صاحبدلان را بيشتر باشد اثر
رخنه در خارا کند تيري که خوش پيکانترست

در طلب ما بي زبانان امت پروانه ايم
سوختن از عرض مطلب پيش ما آسانترست

پيش هر موري که ني در ناخنش منت شکست
خاک صحراي قناعت از شکر شيرين ترست

گوشه گيران ايمن از آفات شهرت نيستند
در ميان خلق بودن پيش دانا بهترست