ديوان صائب

خودنمايي غافلان را در بلا مي افکند
پاي خواب آلود تا ساکن بود بي آفت است

خضر آسوده است از تعمير ديوار يتيم
هر کسي را روي در تعمير ديوار خودست

گريه شمع از براي ماتم پروانه نيست
صبح نزديک است، در فکر شب تار خودست

در ديار خودپسندان نور بينش توتياست
ديو اين خاک سيه دل واله روي خودست

در خيابان رعونت نيست رسم امتياز
هر نهالي عاشق بالاي دلجوي خودست

بي زباني مي گشايد بندهاي سخت را
در قفس طوطي ز منقار سخنگوي خودست

تا نسيم نوبهار عشق در مشاطگي است
شبنم اين بوستان محو گل روي خودست

حفظ دولت در پريشان کردن سيم و زرست
مد احسان رشته شيرازه اين دفترست

در سراب تشنگي، جوش طراوت مي زنم
ساغر بتخانه ام لبريز آب کوثرست

از خيابان بهشتم خار در دل مي خلد
کوچه باغ زلف را آب و هواي ديگرست

نعمت الوان دنيا مايه دردسرست
خون فاسد در بدن آهن رباي نشترست

صحبت نيکان حجاب زنگ غفلت مي شود
ايمن است از سبز گشتن آب تا در گوهرست

آنچه در مينا مرا باقي است از صهباي عمر
خوردنش خون دل است و ماندنش دردسرست

خيره چشمان را نباشد در حريم حسن راه
از دو چشم شوخ، جاي حلقه بيرون درست

مي توان خورشيد را در ابر ديدن بي حجاب
بي نقابي چهره او را نقاب ديگرست

بال پرواز مرا بسته است موج آرزو
شعله آتش ز نقش بوريا در ششدرست

چون به شيريني نگردد باده هاي تلخ صرف؟
کز فروغ ماه، شکر در دهان ساغرست

نور مهتاب پريشان در بساط باغ ها
آهوي مشکين شب را نافه هاي اذفرست

يوسف سيمين بدن در نيل عريان گشته است؟
يا مه تابان نمايان بر سپهر اخضرست

اين که صائب در کهنسالي جواني مي کند
از نسيم التفات شاه والا گوهرست

چون نگردد هر سر مو مشرق آهي مرا؟
شعله جواله خونين دل مرا در مجمرست

چون لباس ارغوان رنگش نباشد داغ داغ؟
لاله را در پيرهن از رشک رويت اخگرست

عشرت روي زمين در چرب نرمي مضمرست
رشته هموار را بالين و بستر گوهرست

تا نسوزد آرزو در دل نگردد سينه صاف
سرمه بينايي آيينه از خاکسترست

بي خموشي در حريم قرب نتوان بار يافت
حلقه را از هرزه نالي جاي بيرون درست