ديوان صائب

گلشن آرا را سواد نامه سربسته نيست
ورنه آن گل پيرهن در غنچه منقار ماست

نقش پاي ما نگردد بار بردوش زمين
خار را خون در دل از شوق سبکرفتار ماست

چون سبو در آشنايي ها گرانجان نيستيم
زود مي گردد سبک، دوشي که زير بار ماست

با دل پرخون ز نعمت هاي الوان فارغيم
عشرت روي زمين در غنچه مستور ماست

در نظر واکردني بيرون ز گردون مي رويم
چون شرار شوخ، مجمر عاجز تسخير ماست

دانه اي کز دام افزون است در گيرندگي
پيش ارباب بصيرت سبحه تزوير ماست

يک سر مو نيست صائب کوتهي در زلف يار
دوري اين راه از کوتاهي شبگير ماست

شمع ايمن کز فروغش کوه صحراگرد شد
روزگاري شد که پنهان در ته سرپوش ماست

ما که در بيت الحرام بيخودي داريم روي
بادبان کشتي مي جامه احرام ماست

در رياض ما نرويد سرو اقبال بلند
بخت خرم، سبزه بيگانه بستان ماست

برگ عيش کوچه گردان جنون در باغ نيست
چون شوند آزاد طفلان، فصل گلريزان ماست

در پريشان خاطري جمعيت مجنون ماست
موجه کثرت کمند وحدت مجنون ماست

خرقه گردون که عالم در ته دامان اوست
جامه تنگي به قد شوکت مجنون ماست

چون دم شمشير از سختي نگردانيم روي
مي شود سنگ فسان، سنگي اگر در راه ماست

غافليم از جان بي تقصير در زندان تن
يوسف مصر ز فرامش گشتگان چاه ماست

مطلب از ته کردن زانوست تحصيل شکست
ورنه معلومات عالم در دل آگاه ماست

تيغ جان بخش تو شد آب از حجاب کشتگان
از کريمان معذرت در وقت احسان خوشنماست

از بزرگان ترک اسباب تکلف عيب نيست
در بساط آسمان ابر پريشان خوشنماست

رشته لعل است در کوه بدخشان خار و خس
شمع ماتم بر سر خاک شهيدان خوشنماست

از گرفتاري خلاصي نيست اهل عقل را
هست اگر آزاديي زير فلک، در مکتب است

عارفان را در لباس فقر بودن آفت است
هم لباس خلق گشتن پرده دار شهرت است

در شکارستان دنيا آنچه مي بايد گفت
شاهباز ديده روشندلان را، عبرت است

نعمتي کز شکر عاجز مي کند گفتار را
در جهان آفرينش، صحت و امنيت است

از بهار نوجواني آنچه بر جا مانده است
در بساط من همين خواب گران غفلت است

کاروان را گر چه در دنبال مي باشد غبار
گردخواري پيش خيز کاروان عزت است