ديوان صائب

زينسان که کند آب، دل راهروان را
در باديه عشق چرا تنگ شود آب

طي شود در يک نفس آغاز و انجام حيات
شعله جواله باشد گردش جام حيات

محو گردد در نظر واکردني مد شهاب
دل منه چون غافلان بر طول ايام حيات

خواب مرگش را نسازد بستر بيگانه تلخ
خاک باشد هر که را بستر در ايام حيات

عالمي را روي شرم آلود او ديوانه ساخت
شمع در فانوس کار يک جهان پروانه ساخت

حلقه در مي شود تا مي گشايد چشم را
بوالفضولي ميهماني را که صاحبخانه ساخت

خرده راز شرر در سينه اش سيماب شد
سنگ از روزي که ذوق صحبت آهن شناخت

شوربختي گشت شيرين در نظر عشاق را
کعبه با آن منزلت روزي که زمزم را نواخت

قطره ما را ز چشم انداخت گر ابر بهار
در کنار لطف، بحر بيکران خواهد نواخت

ما يتيمان را به جوي شير، لطف کردگار
همچو مادر در بهشت جاودان خواهد نواخت

باغبان از چشم پاک ما اگر واقف شود
همچو شبنم در کنار گلستان خواهد نواخت

بي گناه است آسمان در تيره بختي هاي ما
اختر ما را فروغ شعله ادراک سوخت

موج آب زندگاني مي زند در زير خاک
رشته جاني کزان رخسار آتشناک سوخت

برق آفت، گردن بيهوده اي بر مي کشد
نااميدي تخم اميد مرا در خاک سوخت

حسن نتواند رسيدن در سبکسيري به عشق
تا چراغي سوخت، صد پروانه بي باک سوخت

آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ريخت
خار در پيراهن خورشيد عالمتاب ريخت

دانه تسبيح شد از سردي زهاد خشک
شمع عالمسوز هر اشکي که در محراب ريخت

باده تلخي که از بويش دل منصور ريخت
عشق آتشدست در مغز من پرشور ريخت

هر سخن گوشي و هر مي ساغري دارد جدا
شربت سيمرغ نتوان در گلوي مور ريخت

از دل خم جلوه گر شد در لباس آفتاب
هر فروزان اختري کز طارم انگور ريخت

غنچه هشيارست و بلبل مست، گويا از حجاب
جام خود را در گريبان غنچه مستور ريخت

اين قدر شور جنون در قطره اي مي بوده است؟
موجه بي تابيم شيرازه زنجير ريخت

در دل سنگين شيرين چون تواند رخنه کرد؟
تيشه فرهاد زهر خود به جوي شير ريخت

در زمان شير مستي طفل بازيگوش من
مهره گهواره جاي سنگ بر ديوانه ريخت

قفل روزي در جواني بستگي هرگز نداشت
ريخت تا دندان، کليد رزق را دندانه ريخت