ديوان صائب

چشم از لباس جسم، پر و بال داشتم
غافل که بند دست شود آستين در آب

از خامشي خطر نبود سوز عشق را
خورشيد مي کشد نفس آتشين در آب

از سرکشي نگون ننمايد به ديده ها
افتد اگر مثال تو اي نازنين در آب

پهلو زند به چشمه خورشيد هر حباب
شويي چو روي خويشتن اي مه جبين در آب

بر حلم زينهار مکن تندي اختيار
تا هست پل به جا، نرود دوربين در آب

تر مي کند زمين خود از آب ديگران
با نقش خود مضايقه دارد نگين در آب

گفتار سرد، يک جهتان را دودل کند
سازد ز موم خانه جدا انگبين در آب

پستي گزين که کف ز بلندي نمي رسد
صائب به رتبه صدف ته نشين در آب

زنهار شرم دختر رز را نگاه دار
در روز آفتاب مپيما عيان شراب

مينا به چشم روشني جام مي رود
در مجلسي که مي کشد آن دلستان شراب

رنگ شکسته کاهرباي شکفتگي است
کيفيت بهار دهد در خزان شراب

صبح گشاده روي بود در حجاب شب
چون باد، سرسري مگذر از نقاب شب

در پيش قهرمان خدا سجده واجب است
گردن مکش ز طاعت مالک رقاب شب

در ديده اي که پرده غفلت حجاب بست
از صبح عيد بيش بود فتح باب شب

در هيچ نقطه نيست که صد نکته درج نيست
چون خامه سرسري مگذر از کتاب شب

در بارگاه روز بود بار عام، عام
جز خاص نيست محرم عالي جناب شب

خام است در شريعت روشندلان عشق
پروانه وار هر که نگردد کباب شب

در ديده اي که نيست چو مجنون غبار عقل
باشد سياه خيمه ليلي، جناب شب

در چشم نرم توست اگر پرده هاي خواب
ريزد نمک به ديده من ماهتاب شب

در ناخن نسيم گشايش نمانده است
اي غنچه همت از نفس بلبلان طلب

خواهي که جاي در دل شکرلبان کني
همت ز کلک صائب شيرين زبان طلب

در ديده روشن گهران رنگ ندارد
هر چند ز گلزار به صد رنگ شود آب

تيغ تو شد از کشتن عشاق رگ لعل
در کان بدخشان مي گلرنگ شود آب

چون در دل شيرين نکند کار، چه حاصل
کز ناله فرهاد دل سنگ شود آب

شد سلسله جنبان جنون سنگ ملامت
در سينه کهسار به آهنگ شود آب