ديوان صائب

لاله در خارا خمار از باده لعلي شکست
مي شود از سنگ بهر ميکشان پيدا شراب

در حريم کبريا، بي پردگان را بار نيست
بر رخ طاعت فکن از دامن شبها نقاب

برق عالمسوز شد، افتاد در خرمن مرا
هر چراغي را که روشن کردم از پهلوي چرب

مشرق خورشيد مي گردد گريبانش چو صبح
هر که آويزد ز روي صدق در دامان شب

هست در ابر سيه باران رحمت بيشتر
تازه رو دارد سفال خاک را ريحان شب

مي رساند دور گردان را به معراج وصول
در نظر واکردني شبديز خوش جولان شب

تخم اشکي را که افشانند در دامان او
همچو پروين خوشه گوهر کند دهقان شب

چون سکندر، عالمي سرگشته در اين ظلمتند
تا که را سيراب سازد چشمه حيوان شب

در ته اين زنگ هست آيينه سيمايي نهان
چشم ظاهربين نبيند خوبي پنهان شب

پا منه زنهار بي انديشه در جاي غريب
توسن سرکش خطر دارد ز صحراي غريب

ملک تن را نيست در مهمانسراي روزگار
لشکر بيگانه اي غير از خورش هاي غريب

کدامين آتشين جولان به سير ماهتاب آمد؟
که سوزد در نظرها چون پر پروانه خواب امشب

رهرو عشق نگردد ز ملامت در هم
شود از سنگ فزون جوهر آيينه آب

دل بي تاب من آرام ندارد، ورنه
مي کشد در دل شب ها نفسي موج سراب

نکند باده شب، سوختگان را سيراب
تشنه در خواب شود تشنه تر از خوردن آب

هر چه داري گرو باده کن ايام بهار
در خزان از گرو باده برآور اسباب

عارفان غافل از افسانه دنيا نشوند
بلبلان را نکند صبح بهاران در خواب

شربت وصل علاج دل بي تاب نکرد
ماهيان را نکشد موج به زنجير در آب

داروي بيهشي باده کشان پر گويي است
نشود ماهي خاموش نفس گير در آب

وصل دريا نشود باعث آرامش موج
نرود پيچ و خم از جوهر شمشير در آب

بي زباني سپر تير حوادث نشود
ماهي از خار بود ترکش پر تير در آب

نشود تشنگي حرص کم از آب گهر
اين نهنگي است که هرگز نشود سير در آب

چون شد از مهلت ايام روان تيره مرا؟
نيست استادن اگر باعث تغيير در آب

رشته سبحه ز تردامنيم شد زنار
مو شود مار، توقف چو کند دير در آب

گر شود واصل بحر اشک غبارآلودم
ريشه موج شود زود زمين گير در آب