ديوان صائب

تا نگردد زبان خموش از لاف
آب در روغن است دلها را

تنگ خلقي به دوستان صائب
در هم افشردن است دلها را

صبر در مهد خاک چون طفلان
دست بر روي هم نهاده مرا

صد گره در دلم فتد چو صدف
يک گره گر شود گشاده مرا

شد ز مستي کمان سخت فلک
سست در قبضه چون کباده مرا

چون کدو نيست شيشه در بارم
نکند خرد، زور باده مرا

چون سيل، ز شوق قلزم تو
در رقص رواني اند جانها

از روي گشاده تو گرديد
در بسته چو غنچه، گلستان ها

در خاک، چو نبض، بي قرارند
از شوق خدنگت استخوان ها

در جلوه گه تو کوه طاقت
چون کاه شد از سبک عنان ها

کلک تو رسانده است صائب
در هر کف خاک، گلستان ها

در وصف رخ تو بلبلان را
خون مي چکد از سر زبانها

ده در عوض دري گشايند
دست است زبان بي زبان ها

روزن هر خانه اي در خور وسعت بود
ديده دل روزن است خانه افلاک را

نيست غم نان و آب، گوشه نشين را
در رحم آماده است رزق، جنين را

در رياض عشق، بخت سبز را
سبزه بيگانه مي دانيم ما

در گلو چون گريه مي گردد گره
از قناعت، دانه مي دانيم ما

در قمار عشق جان را باختن
بازي طفلانه مي دانيم ما

از دو عالم گر چه بيرون رفته ايم
خويش را در خانه مي دانيم ما

زنهار به چشم کم در سوختگان منگر
کز آبله پايان است سيراب، بيابان ها

چون سرو به آزادي هر کس که علم گردد
در فصل خزان باشد پيرايه بستان ها

زان روز که سرو او در باغ خرامان شد
خميازه آغوش است گلشن ز خيابان ها

چون پيرهن يوسف در باديه پيمايي است
از شوخي بوي گل ديوار گلستان ها

فتنه دنيا نگردد هر که دنيا را شناخت
تشنه چشمان هوس را در کمند آرد سراب

دل نيازارد زحرف سخت هرگز سنگ را
هر که داند کوه عاجز نيست در رد جواب