ديوان صائب

گل کرد راز پنهان در داغ غوطه خورديم
اين خارخار آخر گلزار کرد ما را

چون گل ز ساده لوحي در خواب ناز بوديم
اشک وداع شبنم بيدار کرد ما را

ما چون گهر حصاري در روي سخت خويشيم
از خشکسال غم نيست آب زلال ما را

در ناتمامي امروز از ما تمامتر نيست
هر ناقصي چه داند صائب کمال ما را؟

در ملک دل مگردان مطلق عنان هوس را
از دست باد بستان مشت غبار خود را

دلسوزي عزيزان چون برق در گذارست
از سوز دل برافروز شمع مزار خود را

خواهي که آسمان ها در بر رخت نبندند
با خاک کن برابر اول حصار خود را

از گفتگوي شيرين دل از جهان نمي برد
طوطي اگر نمي داشت در چاشني شکر را

نخلي که از ثمر نيست جز سنگ در کنارش
باد مراد داند دمسردي خزان را

گفتيم وقت پيري در گوشه اي نشينيم
شد تازيانه حرص قد خميده ما

دست گرهگشايي است از کار هر دو عالم
در دامن توکل پاي کشيده ما

عذار ماه کلف دار شد ز پرتو منت
در آفتاب بسوز و مرو به سايه طوبي

چون موجه ريگ روان در دشت جولان مي زند
از شورش سوداي من شيرازه زنجيرها

از چهره زرين من زر در نظرها خوار شد
از خارکساريهاي من بي قدر شد اکسيرها

افسانه غفلت کجا مي بست مژگان مرا؟
مي ديد چشم من اگر در خواب اين تعبيرها

با عاجزي گردنکشان داغند از اقبال من
با خاکساري چون هدف در خاک دارم تيرها

در بند هم فارغ نيند از شغل عشق آزادگان
مجنون نظر بازي کند با حلقه زنجيرها

دل صاف در بند دنيا نماند
به تدريج گوهر خورد ريسمان را

به غير از زيان نيست در خودفروشي
اگر سود خواهي ببند اين دکان را

نکرد آسمان راست قامت در اينجا
تو خواهي کني راست، کار جهان را؟

تکلف مکن در سلوکي که داري
چو خواهي که از خود کني ميهمان را

به محشر هم از جاي خود برنخيزد
سپندي که افتاد در مجمر ما

شکستند جوهر طرازان فطرت
چو فولاد در بيضه بال و پر ما

نيست پوشيده در جهان رازي
چشم اگر روشن است دلها را

تا نگردد نگاه گوشه نشين
برق در خرمن است دلها را