ديوان صائب

در قلزم مي همچو حباب است دل ما
از خانه به دوشان شراب است دل ما

درمانده اين جسم نزارست دل ما
در سنگ نهان همچو شرارست دل ما

دريوزه ديدار کند از در و ديوار
هر چند که آيينه يارست دل ما

هر چند که پيچيده به مي چون رگ تلخي
در کشمکش از رنج خمارست دل ما

بال و پر سير دگران گر بود از چشم
در بستن چشم است تماشاي دل ما

گر مطلب ارباب هوس، وصل تمناست
در ترک تمناست تمناي دل ما

تا چشم کند کار، سيه خانه ليلي است
از داغ تو در دامن صحراي دل ما

در سنگ اثر جوش بهاران ننمايد
از مي نرود خشکي سوداي دل ما

مرده است ز بي همنفسي در بر ما دل
کو همنفسي تا کند احياي دل ما؟

در زندگي از بس که به تلخي گذرانديم
از زهر فنا تلخ نگردد دهن ما

خوابيده تر از راه بود راحله ما
در سينه صحراست گره قافله ما

در دامن صحراي ملامت نتوان يافت
خاري که نچيده است گل از آبله ما

از تشنه لبي گرد برآريم ز دريا
خون در جگر باده کند حوصله ما

از سنگدلي بود که از شرم لب تو
در صلب صدف آب نگشتند گهرها

زنهار که در بحر رضا دامن دل را
چون موجه به ساحل مکش از دست خطرها

از شرم دهان تو که چون ديده مورست
در حوصله مور خزيدند شکرها

صائب ز سر صدق مقيم در دل باش
تا چند توان گشت چو خورشيد به درها؟

تا آينه روي تو شد انجمن افروز
شد آه گره در جگر لاله ستان ها

يک بار بر اين نه چمن سبز گذشتي
سر در پي بوي تو نهادند چمن ها

معموره عشق است که غربت زدگانش
در آب نگيرند گل از ياد وطن ها

نقد دو جهان غنچه صفت در گره توست
تا چند بگردي چو زبان گرد دهن ها؟

تعظيم خاکساران روشنگر وجودست
زان جا دهند مردم در چشم توتيا را

در خواب بود مخمل کز کارگاه قسمت
نقش مراد خنديد بر چهره بوريا را

در کارگاه عشق است تدبير عقل بيکار
طوفان نمي کند گوش تعليم ناخدا را

خالي ز دامن شب دست دعا نيايد
در دور خط به جانان اميدهاست ما را