ديوان صائب

عشق آمد و بيرون در افکند چو نعلين
از خلوت انديشه من هر دو جهان را

در کوه و کمر از ره باريک خطرهاست
زنهار به دنبال مرو خوش کمران را

چون صبح مدر پرده شب را که مکافات
در خون جگر غوطه دهد پرده دران را

هنگام خموشي گره گوهر اسرار
در وقت سخن تيغ زبانيم جهان را

در صحبت ما قطره شود گوهر شهوار
از دل صدف پاک دهانيم جهان را

در آينه ماست عيان راز دو عالم
هر چند ز حيرت زدگانيم جهان را

در ظاهر اگر ديده ما پرده خواب است
ما از دل بيدار، شبانيم جهان را

صائب خبري نيست که در محفل ما نيست
هر چند که از بيخبرانيم جهان را

دلگير کند غنچه من صبح وطن را
در خاک کند کلفت من سرو چمن را

يوسف نه متاعي است که در چاه بماند
از ديده بدخواه چه پرواست سخن را؟

آن سرمه که من از نفس سوخته دارم
در بيضه نفس گير کند مرغ چمن را

نگذاشت ز سر، سرکشي آن زلف ز آهم
حرفي است که در مار اثرهاست فسون را

هر جا لب لعل تو به گفتار درآيد
در آب گهر غوطه دهد مغز زمين را

در کوتهي دست نهفته است درازي
زنهار به يک دست مگيريد سبو را

در مردم بي مغز سرايت نکند حرف
رنگين نکند باده گلرنگ کدو را

در دامن گل همچو سپندست بر آتش
ديده است مگر شبنم گل آن بر رو را؟

بر خاطر درياست گران، باد مخالف
در مجلس مي راه مده عربده جو را

در دامن منزل نبود بيم ز رهزن
همراه چه حاجت سفر بي خبري را؟

تا صاحب فرزند نگردي، نتوان يافت
در عالم ايجاد، حقوق پدري را

صائب به جز آشفتگي دل ثمري نيست
در دايره چرخ، پريشان نظري را

در نامه ما حرف نسنجيده نباشد
از جيب صدف سفته برآيد گهر ما

آزادي ما در گرو پختگي ماست
آويخته است از رگ خامي ثمر ما

يارب که دعا کرد که چون قافله موج
آسايش منزل نبود در سفر ما

در غنچه دل زنگ برآرد نفس ما
رسوايي گلبانگ ندارد جرس ما

بيدار شد از ناله بلبل گل تصوير
در خواب بهارست همان، دادرس ما