ديوان صائب

از حلقه ماتم زدگان کيست برآيد؟
پيمانه مي چشم پر آب است در اينجا

از ميکده چون خام برآيم، که بط مي
از گرمي هنگامه کباب است در اينجا

پيش که برم شکوه اين بخت گرانخواب؟
بيداري دولت همه خواب است در اينجا

از روي عرقناک و لب لعل مي آلود
هر سو نگري عالم آب است در اينجا

از دشت علايق به حذر باش که هر خار
سرپنجه شاهين و عقاب است در اينجا

ما از تو به پيغام دروغيم تسلي
اين است خطايي که صواب است در اينجا

مجموعه صوفي بود از غير خدا پاک
خون دو جهان سرخي باب است در اينجا

هر کوه تحمل که دهد عقل سرانجام
چون ريگ روان پا به رکاب است در اينجا

تلخي به لب چون شکر او نپسندم
ورنه سخن تلخ، گلاب است در اينجا

از سيل حوادث مکن انديشه که فردا
آباد بود هر که خراب است در اينجا

تا روز قيامت که سر شکوه گشايم
دست من و دامان نقاب است در اينجا

از صبر، عزيزان چه ثمرها که نچيدند
بي حاصلي ما ز شتاب است در اينجا

در زلف مده راه دگر باد صبا را
زين بيش ملرزان دل آسوده ما را

از آينه و آب شود حسن دو چندان
در چهره خوبان بنگر صنع خدا را

در زلف تو گرديد دل خون شده ام مشک
سازد سفر هند، سيه رنگ حنا را

در ديده ما خاک نشينان قناعت
قدر پر کاهي نبود بال هما را

چون سايه که سر در قدم سرو گذارد
محوست سراپا به سراپاي تو ما را

اين ماحضري بود که در ديدن اول
کرد از دو جهان سير، تماشاي تو ما را

راز دل سودازدگان حوصله سوزست
در سوخته پنهان نتوان کرد شرر را

جمعي که رسيدند به سر منزل تسليم
در رهگذر سيل گشايند کمر را

حاشا که گذارد کرم ساقي کوثر
در گلشن فردوس ملامتگر رز را

آن در يتيمم که درين قلزم خونخوار
از موج خطر شانه بود موي سرم را

افسوس که در دامن اين لاله ستان نيست
داغي که خبردار نمايد جگرم را

در سينه ما قطره نشد گوهر شهوار
تا همچو صدف مهر نکرديم دهان را

مغز سر من نيست تنک مايه سودا
در ديده من جوش بهارست خزان را