167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
پروانه وار سينه بر آتش کبابها
چون نامه هاي روز قيامت نقاب ها
گردد نهفته در گل بي خار، خارها
در پاي رهروي که شکسته است خارها
از خيرگي ز لاله فروزد چراغ ها
چون بوي گل شدند پريشان، سراغها
خرمن به بادداده زلف دماغ ها
در خلوتي که قال شمارند حالها
در بيضه مي دهند سرانجام بالها
يکسر شدند ماه تمام اين هلال ها
دارند ده زبان ز ده انگشت، لالها
دلهاي بد گمان به ره احتمال ها
اينجا پياده پيش بود از سواره ها
از ره مرو به خال و خط استعاره ها
در چشم و دل مرا ز تماشاي لاله ها
ماهي که بود مردمک چشم هاله ها
در مصحف مجيد بود چون جلاله ها
در خاک و خون نشسته يارند لاله ها
فانوس شمع چهره يارند لاله ها
با داغ دل، گشاده عذارند لاله ها
آيينه دار روي بهارند لاله ها
دست نگاربسته يارند لاله ها
با روي يار، در چه شمارند لاله ها
تا چشم نمکسود به خواب است در اينجا
شورست، اگر چشم حباب است در اينجا