ديوان صائب

عمري است رفته ايم ازين خاکدان برون
بي درد را خيال که در خانه ايم ما

در مشورت اگر چه گشاد جهان ز ماست
سرگشته تر ز سبحه صد دانه ايم ما

مهربتان در آب و گل ما سرشته اند
صائب خمير مايه بتخانه ايم ما

حيرت مباد پرده بينايي کسي!
در وصل، انتظار خبر مي بريم ما

با مشربي ز ملک سليمان وسيع تر
در چشم تنگ مور بسر مي بريم ما

عمر دوباره در گره روزگار نيست
جان را به زلف يار فدا مي کنيم ما

افتد غزال دولت اگر در کمند ما
از همت بلند رها مي کنيم ما

مهمان مرگ بر در دل حلقه مي زند
تا فکر آشيان و سرا مي کنيم ما

سالي دو عيد مردم هشيار مي کنند
در هر پياله عيد دگر مي کنيم ما

در پاکي گهر ز صدف دست برده ايم
آبي که مي خوريم گهر مي کنيم ما

صبح وجود ما نفس واپسين ماست
در زير تيغ خنده تر مي کنيم ما

دامن به خارزار تعلق فشانده ايم
در زير بال خويش به سر مي کنيم ما

شيريني فسانه ما نيست گفتني
در شير ماهتاب شکر مي کنيم ما

چون آفتاب شهره آفاق مي شود
در هر ستاره اي که نظر مي کنيم ما

از گريه خاک دام چمن مي کنيم ما
در غربتيم و سير وطن مي کنيم ما

تيغ فنا چو آب حيات ايستاده است
در خشکسال جسم وطن مي کنيم ما

يک نافه است خال ز مشکين غزال او
در کام شير، سير ختن مي کنيم ما

مشکل گشاست غنچه دلهاي عاشقان
خون در دل نسيم چمن مي کنيم ما

نگشود لامکان ز دل تنگ ما گره
در تنگناي چرخ چسان وا شويم ما؟

تا در ميان جمعيم آشفته خاطريم
جمع آن زمان شويم که تنها شويم ما

در زهر اگر چه غوطه زديم از گزيدنش
صائب نشد گزيده ز دنيا شويم ما

چون صبح در محبت خورشيد صادقيم
اين تب برون نمي رود از استخوان ما

ما چشم خويش حلقه هر در نمي کنيم
خاک مراد ماست همان آستان ما

پر گل بود ز مهر خموشي دهان ما
در کام همچو غنچه نگردد زبان ما

در نوبهار خاطر ما برگريز نيست
بلبل برون نمي رود از گلستان ما