167906 مورد در 0.11 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
در سنگلاخ دهر دل شيشه بار ما
در گرد لشکرست نهان شهسوار ما
دريا به خاک مي تپد از انتظار ما
صائب يکي است فصل خزان و بهار ما
هر ناقصي تمام عيارست پيش ما
لب بستن از سؤال، سؤال است پيش ما
صد پرده به ز آب زلال است پيش ما
آسودگي خيال محال است پيش ما
گويا که ريخت ماتميي رنگ باغ ما
پيوند تاک مي برد انگور باغ ما
چون گردباد ريشه ندارد نهال ما
از آب خضر خشک برآيد سفال ما
شد صرف شوره زار سراسر زلال ما
در انقطاع خلق بود اتصال ما
شد صرف شوره زار معاصي، زلال ما
چوب قفس ز طوطي شيرين کلام ما
صائب دويده است در آفاق نام ما
اين کوه آهنين که به پا بسته ايم ما
چشمي کز انتظار لقا بسته ايم ما
در کعبه دل به قبله نما داده ايم ما
منع سگان هرزه مرس کرده ايم ما
سيمرغ را شکار مگس کرده ايم ما
مرغ بهشت را به قفس کرده ايم ما
دايم چو نام اهل کرم زنده ايم ما
چون باده، جوش سينه ميخانه ايم ما