ديوان صائب

ما گل به جاي صيد به فتراک بسته ايم
بلبل نفس گسسته رود در رکاب ما

در کام شعله، دم به شمار اوفتاده است
پر مي زند هنوز ز خامي کباب ما

پاک است همچو صبح به عالم حساب ما
در خون شبنمي نرود آفتاب ما

آماده است از دل پر خون شراب ما
در آتش است از جگر خود کباب ما

در پرده چشم شوخ همان جلوه مي کند
موج خطر چه کار کند با حباب ما؟

خامي شفيع اگر نشود کار مشکل است
خونها که کرد در دل آتش کباب ما

صائب هزار حيف که چون در شاهوار
لب تر نکرد سوخته جاني ز آب ما

از سعي، راه عشق به پايان نمي رسد
در ترک کوشش است طريق نجات ما

در دل هزار عقده ز افلاک داشتيم
حل شد به يک پياله مي مشکلات ما

افتاده است چاشني عشق ما بلند
در شيشه سپهر نگنجد نبات ما

ديديم تا يگانگي ذات با صفات
شد محو در تصور ذاتش صفات ما

در داغ غوطه خورد دل غم سرشت ما
با کعبه هم لباس شد آخر کنشت ما

در پله نشيب به قارون برابرست
ميزان ز بس گراني اعمال زشت ما

با آب شور کعبه نگرديم هم نمک
تا يک دم آب تلخ بود در کنشت ما

افتادگي در آب و گل ما سرشته اند
باشد چو نقش پاي زمين گير گرد ما

صائب به حيرتم، که گرفته است چون قرار
در کوچه بند زلف، دل هرزه گرد ما؟

در خاک شوره نشو و نما نيست تخم را
غم مي کند حذر دل دردمند ما

يک گام بر مراد دل خود نرفته ايم
در دست گمرهي است عنان سمند ما

از زهر چشم سنگدلان امن نيستيم
چون پسته در لباس بود نوشخند ما

صائب غنيمت است که در سنگلاخ دهر
خنديد بخت سبز به روي کبود ما

در قلزمي که آب گهر را قرار نيست
ساکن شود چگونه دل بي قرار ما؟

شق مي کند ز شوق، گريبان سنگ را
در جستجوي سوخته جانان شرار ما

چندين هزار خانه زين مي شود تهي
چون پاي در رکاب نهد شهسوار ما

از اعتبار اگر دگران معتبر شوند
در ترک اعتياد بود اعتبار ما

افغان که نيست سوخته اي در بساط خاک
کز قيد سنگ خاره برآرد شراب ما