ديوان صائب

در ساز با خزان حوادث که همچو سرو
بار دل است ميوه بهار هميشه را

پيران شکار طول امل زود مي شوند
در خاک نرم، حکم روان است ريشه را

در شکوه هاي تلخ مرا اختيار نيست
مي آورد شراب به گفتار شيشه را

در محفلي که راز شرر مي جهد ز سنگ
ما کرده ايم پرده اسرار شيشه را

با مشت خاک من چه کند آتشين ميي
کآورد در سماع فلک وار شيشه را

در ساغر من است شرابي که مي برد
بيخود به سير کوچه و بازار شيشه را

رويي کز او ستاره من سوخت چون سپند
در خون کشيد مردمک چشم هاله را

در آه اختيار ندارند اهل درد
آتش گره به سينه کند چون زبانه را؟

در شوره زار نيست ثمر تخم پاک را
بر زاهدان مخوان غزل عاشقانه را

بلبل گلوي خويش عبث پاره مي کند
تأثير نيست در دل خندان ترانه را

چون غافلان فريب خوشامد مخور که هست
در پرده خوابهاي گران اين فسانه را

در پيري از سرشک ندامت مدار دست
بشکن به آب صبح، خمار شبانه را

در خود گمان منزلتي هر که را که هست
بر صدر اختيار کند آستانه را

صائب صبور باش که در روزگار ما
از دست داده اند عنان زمانه را

پوشيده دار فقر که سگ سيرتان دهر
در پوست مي فتند گداي برهنه را

حسن از لباس شرم برآيد گشاده روي
در پرده نيست صبر، نواي برهنه را

دست از طمع بشوي که در آستين بود
پيرايه قبول، دعاي برهنه را

در آفتاب حشر نبيند برهنگي
پوشيده است هر که گداي برهنه را

در سينه بود مهر رخش تا خطش دميد
آخر به خط يار رساندم سفينه را

صائب به غور ناله عشاق مي رسد
در راه فکر هر که فشرده است پاي را

از هر که دل گشوده نگردد کناره گير
چون غنچه در به روي نسيم سحر گشا

از سر هواي پوچ برون چون حباب کن
چون موج در ميانه دريا کمر گشا

ما با خيال روي تو در خواب رفته ايم
يوسف نقاب بسته درآيد به خواب ما

در قلزمي که موج بود تيغ آبدار
از سرگذشت خويش چه گويد حباب ما؟

تا چند زير خرقه قدح را نهان کنيم؟
در پشت کوه چند بود آفتاب ما؟