ديوان صائب

دست دعا بود سپر ناوک قضا
در کار خير صرف کن اقبال خويش را

با دشمنان دوست نما در ميان منه
صائب اگر ز اهل دلي، حال خويش را

آسوده از خزانم و فارغ ز نوبهار
در زير بال خويش کنم سير باغ را

با بدسرشت پرتو نيکان چه مي کند؟
در بال زاغ نيست اثر چشم زاغ را

صائب مدار چشم گشايش ز آسمان
در بيضه راه نيست نسيم فراغ را

شد سحر ساحران ز عصاي کليم محو
در راستان اثر نبود ريو و رنگ را

طفلي که در جبلت او هست زيرکي
از گوشوار به شمرد گوشمال را

تا زلف مشکبار تو آمد به روي کار
در ناف، مشک خون جگر شد غزال را

در خامشي گريز که اهل کمال کرد
اين شيوه ستوده بسي بي کمال را

هست از زوال نعل در آتش کمال را
شد بوته گداز، تمامي هلال را

از عذر لب ببند که در شستن گناه
دست دگر بود عرق انفعال را

غير از سرين يار در آغوش زين زر
يکجا که ديده ماه تمام و هلال را؟

صائب ز رزق بستگيي در حجاب نيست
مگشاي پيش خلق دهان سؤال را

در عالم خيال، بهارست چار فصل
بلبل به چتر گل ندهد زير بال را

ده در شود گشاده، شود بسته چون دري
انگشت، ترجمان زبان است لال را

در ملک خويش رخنه فکندن ز عقل نيست
زنهار بسته دار زبان سؤال را

در کوي عشق ره نبود جبرئيل را
پي کرده است تيزي اين ره دليل را

در بزم اهل ديد، نگه ترجمان بس است
گل مي زنيم روزنه قال و قيل را

هر جا حديث اهل سخن در ميان فتد
صائب بخوان تو اين غزل بي بديل را

با دوستان حق چه کند خصم شعله خوي؟
باغ و بهارهاست در آتش خليل را

پاس نفس بدار که آن خوي آتشين
در زير لب گداخت نفس جبرئيل را

در مرگ، غفلت تو سرايت نمي کند
پرواي سرمه نيست صداي رحيل را

در گردش آوريد مي لعل فام را
زين بيش خشک لب مپسنديد جام را

در قتل ما به نرگس خود مصلحت مبين
کانديشه صحيح نباشد سقيم را!

در يتيم را چه شناسد صدف که چيست؟
سهل است اگر سپهر نداند بها مرا