ديوان صائب

ز دست جرأت من در وصال ايمن باش
که قرب بحر کند خشک، دست مرجان را

قدم شمرده نهد عقل در قلمرو عشق
ز سنگلاخ خطرهاست شيشه باران را

فريب گريه زاهد مخور ز ساده دلي
که دام در دل دانه است سبحه داران را

ازان گروه طلب چون شکر حلاوت عيش
که در رکاب دويدند ني سواران را

در آن رياض که صائب به نغمه گرم شود
خزان نيفکند از جوش نوبهاران را

چنان به عهد تو آيين سرکشي شد عام
که در بغل ندهد سرو جاي، فاخته را

قرار در تن خاکي مجو ز جان صائب
حضور، پا بر رکاب است کارواني را

خمار نرگس ليلي به چشم مجنون شد
يکي هزار ز چشم غزاله در صحرا

ز جاده ها چو رگ چنگ ناله برخيزد
اگر شود ز لبم پهن، ناله در صحرا

فغان که حلقه سرگشتگي ز حيراني
احاطه کرده مرا همچو هاله در صحرا

مگر نسيم ازان زلف سرگذشتي گفت؟
که لاله ها شده مشکين کلاله در صحرا

به داغ آبله يابند دشت پيمايان
نشان پاي مرا همچو لاله در صحرا

هنوز از اثر دود آه مجنون است
سياه روزن چشم غزاله در صحرا

ترحم است به مجنون من که مي شکند
خمار سنگ ملامت به ژاله در صحرا

به چشم وحشت، مجنون دور گرد مرا
سواد شهر بود داغ لاله در صحرا

گل هميشه بهارست داغ من صائب
اگر بهار زند جوش، لاله در صحرا

کليد قفل تو در اندرون خانه توست
به زور همت خود از جبين گره بگشا

چو ديگران نه به ظاهر بود عبادت ما
حضور قلب نمازست در شريعت ما

اگر در آتش سوزان هزار غوطه خورد
صدا بلند نسازد سپند غيرت ما

چراغ رهگذريم اوفتاده در ره باد
که تا به سايه دستي کند حمايت ما؟

درين حديقه گل، صائب از مروت نيست
که غنچه ماند در جيب، دست رغبت ما

زمين سينه ما درد و داغ پروردست
يکي هزار شود تخم اشک در گل ما

شکست آينه ما و توتيا گرديد
همان خيال تو استاده در مقابل ما

به پيشدستي ما نيست در کرم حاتم
ز آبرو نشود تنگدست، سايل ما

هزار ناخن تدبير غوطه در خون زد
نشد گشاده شود عقده هاي مشکل ما