ديوان صائب

شکسته تا نشوي چون حباب هيهات است
که همچو موج کشي در کنار دريا را

غرض رساندن فيض است، ورنه در ايجاد
حباب و موج نيايد به کار دريا را

ضيافتي که در آنجا توانگران باشند
شکنجه اي است فقيران بي بضاعت را

ز همرهان موافق جدا مشو در راه
مکن دو آتشه زنهار داغ غربت را

عنان به دست فرومايگان مده زنهار
که در مصالح خود خرج مي کنند ترا

مخور فريب شکرخند صبح چون طفلان
که چرخ زهر دهد در لباس قند ترا

سپهر سبزه خوابيده اي است در قدمش
به عمر خضر چه نسبت قد بلند ترا؟

تو تا کناره نگيري ز خويش هيهات است
که در کنار کشد بحر بي کنار ترا

نهال قد ترا تا چها بود در سر
که ناز سرو قدان است باغبان ترا

مقام زنده دلان نيست خاکدان جهان
به زندگي مگذاريد در لحد خود را

مجو ز عمر مقدر فزون که اين خواهش
سياه کرد جهان در نظر سکندر را

برون خرام که از انتظار جلوه تو
نفس گره شده در سينه صبح محشر را

عنان برگ خزان ديده در کف بادست
چگونه جمع کنم اين دل مشوش را؟

ز عکس خويش در آيينه روي مي پوشد
چگونه رام توان کرد آن پريوش را؟

ز چهره عرق آلود يار در عجبم
که کرده است چسان جمع، آب و آتش را؟

عنان نخل خزان ديده در کف بادست
چگونه جمع کنم اين دل مشوش را؟

مرا نهال اميد آن زمان شود سرسبز
که نخل موم کند ريشه در دل آتش را

حريم سينه عاشق عجب شبستاني است
که يک هواست در او شمع سور و ماتم را

ز ابر رحمت حق نامه اش سفيد شود
کسي که در گرو مي کند کتاب مرا

فلک عبث کمري بسته در نهفتن من
نهان چگونه کند هاله ماهتاب مرا؟

سياه در دو جهان باد روي موي سفيد!
که همچو صبح، گرانسنگ ساخت خواب مرا

شکست هر که مرا، در شکست خود کوشيد
ز خويش گرد برآورد هر که تاخت مرا

هزار پله سبکبارتر بود قارون
ز تخم هاي اميدي که در گل است مرا

گهر به گرد يتيمي نمي رسد صائب
در آن محيط که اميد ساحل است مرا

ز بار دل چو صنوبر درين شکفته چمن
نهفته در ته هر برگ شيوني است مرا