ديوان صائب

نيست در دامن اين دشت، شکاري صائب
که علم چرب کند آه سحرگاهي ما

اثر از گرمروان نيست، همانا گرديد
در دل سنگ نهان آتش اين قافله ها

در رضاجويي حق کوش، نه خشنودي خلق
ترک واجب نتوان کرد به اين نافله ها

اسير بوالعجبي هاي وادي عشقم
که صيد دام نهد در ره کمند آنجا

در آن حريم خموشم که نغمه منصور
شنيده اند مکرر ز هر سپند آنجا

ز سيل حادثه صحرا و کوه در سفرست
چه واکشيده اي، اي خانمان، خراب اينجا

در آفتاب قيامت نمي شوي سيراب
ز تشنگي نشود تا دل تو آب اينجا

در آفتاب قيامت چه کار خواهي کرد؟
اگر به سايه گريزي ز آفتاب اينجا

چگونه مار نپيچد به گردنت فردا؟
ترا که طول امل کرده در مهار اينجا

مبين دلير در آن چشم هاي خواب آلود
که چشم بسته کند صيد، شاهباز اينجا

اگر به سايه بيد احتياج خواهي داشت
در آن جهان، علم آه بر فراز اينجا

در انتظار تو، از جوي شير، چشم بهشت
سفيد گشت، مشو آشيان طراز اينجا

در آفتاب قيامت نمي شوي بيدار
چنين که چشم تو بسته است خواب ناز اينجا

مشو به موي سفيد از فريب غفلت امن
که خواب هاي گران در سحر شود پيدا

اگر به صدق قدم در طريق عشق نهي
ترا ز نقش قدم راهبر شود پيدا

عجب که يک دل خوش در جهان شود پيدا
ز شوره زار کجا گلستان شود پيدا؟

چه خامه ها که در انشاي شوق شد کوتاه
نشد که شيري ازين نيستان شود پيدا

حضور، پرده بينايي است و پنبه گوش
که قدر بلبل ما در خزان شود پيدا

چنين که همت ما را بلند ساخته اند
عجب که مطلب ما در جهان شود پيدا

کدام نوش که در وي نهفته نيشي نيست؟
نفاق بيشتر از دوستان شود پيدا

فساد روي زمين از شراب مي زايد
کدام ديو که در شيشه نيست صهبا را؟

گرفت در عوض آب تلخ، گوهر ناب
چه منت است به ابر بهار دريا را

چه شکرهاست که در خارزار امکان نيست
به غير عشق گرفتاري دگر ما را

اگر چه سگ به مرس مي کشند صيادان
کشيده است سگ نفس در مرس ما را

اگر چه در قفس افتاده ايم از گلزار
ز گل نمي گسلد رشته نفس ما را