ديوان صائب

نيست از گرد علايق اثري در دل من
مي رود صاف برون سيل ز ويرانه مرا

در خرابات مغان ديده من باز شده است
خط پيمانه بود ابجد طفلانه مرا

حسن آن نيست که در پله پستي ماند
نيست حاجت رسن و دلو مه کنعان را

حکمت خشک اگر راهنما مي گرديد
غوطه در بحر نمي داد فلک يونان را

بس که در لقمه من سنگ نهفته است فلک
بي تأمل نگذارم به جگر دندان را

چشم آهوست سياهي به سياهي بلدش
نيست در کار دليلي به سفر مجنون را

مي خورد گرد عبث محمل ليلي در دشت
نيست جز عشق تمناي دگر مجنون را

گر به ظاهر به نظر چشم غزالان دارد
هست در پرده تماشاي دگر مجنون را

دست در دامن مي زن که رسانيد به چرخ
نسبت سلسله تاک، سر پروين را

شعله در سوختن از زمزمه اي خالي نيست
مطرب از خانه بود عاشق دلسوخته را

برق در خرمن ارباب محبت افتد
صائب از دل چو برآرد نفس سوخته را

نکند چرخ تعدي به جگرسوختگان
سرمه در کار نباشد نفس سوخته را

حاصلي نيست به جز شستن دست از هستي
خواب، در رهگذر سيل فرود آمده را

در سفر ريگ روان راحت منزل دارد
ماندگي کم بود از راه درنگ آمده را

نيست چون کشتي طوفان زده يک جا آرام
در پريخانه حسن تو نظر آينه را

خاک در کاسه سر کن نظر خودبين را
که ز درياست فزون موج خطر آينه را

سوزني گر نکشد سرمه بينش در چشم
نتوان عيب نمودن نفس عيسي را

در شکست دل ما سعي فلک بيجا نيست
مي کند آينه صاف خجل زنگي را

عجبي نيست دل صائب اگر رام تو شد
دانه خال تو در دام کشد وحشي را

جان محال است که در جسم بود فارغبال
خواب، آشفته بود مردم زنداني را

زهر در مشرب من باده لب شيرين است
تا چشيدم قدح تلخ پشيماني را

پيش آن کان ملاحت، دهن خوبان چيست؟
در نمکزار چه قدرست نمکداني را؟

جگر سوخته ماست نهانخانه عشق
آتش طور بود در ته خاکستر ما

آرزو در دل غم ديده ما آه شود
رگ خامي برد از عود برون مجمر ما

از پريخانه چين باج ستاند فانوس
ريخت تا در قدم شمع تو بال و پر ما