ديوان صائب

پرده گنج محال است که ويران ماند
خضر در راه خدا مي کند آباد مرا

من نه آن رشته سر در گم چرخم صائب
که گشادي شود از ناخن نقاد مرا

چه شکايت کنم از ضعف بصر در پيري؟
که بصيرت عوض نور بصر داد مرا

منم آن داغ که از صبح ازل پرورده است
در سراپرده دل، عشق جوانمرد مرا

در بيابان توکل منم آن خار يتيم
که به صد خون جگر آبله پرورد مرا

بود هر ذره من در کف بادي صائب
سالها گشت فلک تا به هم آورد مرا

خاک در ديده مقراض جدايي بادا!
که ازان حاشيه بزم جدا کرد مرا

(داشتم شکوه ز ايران، به تلافي گردون
در فرامشکده هند رها کرد مرا)

حلقه کعبه ازو نعل در آتش دارد
آن که سرگشته تر از ريگ روان کرد مرا

دو زباني چو الف در دل من راه نداشت
غمزه موي شکافت دو زبان کرد مرا

بيش ازان است فروغ دل نوراني من
کز فلک در ته سرپوش توان کرد مرا

خون من در جگر تيغ زند جوش نشاط
نيستم باده که بي جوش توان کرد مرا

غير آن خط بناگوش، درين دعويگاه
حلقه اي نيست که در گوش توان کرد مرا

بود از تيغ زبان در ته شمشيرم جاي
خامشي از ته شمشير برآورد مرا

از غضب در دهن شير مجاور بودم
ترک خشم از دهن شير برآورد مرا

پيش ازين ناله من داشت اثر در دل سنگ
کثرت ناله ز تأثير برآورد مرا

پاي در دامن تسليم و رضا پيچيدن
صائب از کوشش تدبير برآورد مرا

تلخ و شيرين جهان در نظرم يکسان است
زهرچشم است گوارا چو شکرخند مرا

صد بيابان ز غزالان رم من در پيش است
همچو مجنون نتوان کرد نظربند مرا

عقده در کار من از غنچه دهان دگرست
ناخن گل نگشايد گره از کار مرا

صبر چندان که در خانه به رويم بندد
کشش دل کشد از خانه برون باز مرا

نتراود ز لبم چون لب پيمانه سخن
نشود بي خبري پرده در راز مرا

دست بسته است کليد در گنجينه من
مي گشايد گره از دل لب خاموش مرا

منم آن فاخته صائب که ز خود دارد دور
در ته پيرهن آن سرو قباپوش مرا

چه بهشتي است که در عالم پر وحشت نيست
آشنايي به جز از معني بيگانه مرا