ديوان صائب

در دو عالم شود انگشت نما چون مه نو
لب زخمي که ببوسد لب شمشيرش را

در وصاليم و همان خون جگر مي نوشيم
تلخي از دل نبرد قرب حرم زمزم را

شور و غوغا نبود در سفر اهل نظر
نيست آواز درا قافله شبنم را

حق محال است به مرکز نرساند خود را
در کف ديو قراري نبود خاتم را

کار اکسير کند همت ذاتي صائب
خاک در دست زر و سيم شود حاتم را

بس که آشفته ز سوداي توام، مي گردد
صفحه مشق جنون، آينه در دست مرا

خاک در کاسه دشمن کند افتادگيم
نقش بندد به زمين هر که کند پست مرا

ساغري در خور من نيست درين ميکده ها
ورنه تسبيح ريا حلقه مارست مرا

آه ازان روز که از پرده برآيد صائب
نغمه هايي که گره در رگ تارست مرا

مي کند سلسله عمر ابد را کوتاه
گرهي چند که در رشته جان است مرا

در سفر عادت سيلاب بهاران دارم
سختي راه طلب، سنگ فسان است مرا

در خريداري درد تو به جان بي تابم
ورنه يوسف به زر قلب گران است مرا

آب از ديده خورشيد گشايد صائب
در دل آيينه عذاري که نهان است مرا

بس که خون در دل ازين دوست نمايان دارم
ديدن دشمن خونخوار، شگون است مرا

چون قلم، گام نخستين، نفسم سوخته است
در ره شوق کجا فرصت آه است مرا؟

از تماشاي تو اي مايه اميد جهان
غير افسوس چه در دست نگاه است مرا؟

نيست جز سايه بالاي تو اي سرو روان
در همه روي زمين گر دگري هست مرا

سري از بيضه گردون نتوان بيرون برد
ورنه در پرده دل، بال و پري هست مرا

رنگ بست است شب بخت سياهم، ورنه
در دل سوخته آه سحري هست مرا

نيست صائب به جز از آبله پاي طلب
در ره عشق اگر همسفري هست مرا

چه حضورست که در پرده غم صائب نيست؟
با غم عشق تمناي دگر نيست مرا

همه شب قافله ناله من در راه است
گر چه فريادرسي همچو جرس نيست مرا

در خرابات جنون نشو و نما يافته ام
سنگ اطفال کم از رطل گران نيست مرا

دايم از درد طلب نعل در آتش دارم
منزلي چون سفر ريگ روان نيست مرا

در بيابان طلب، راهبري نيست مرا
سر پرواز به باد دگري نيست مرا