ديوان صائب

پرده ديده بادام مشبک شده است
ديده در خواب مگر سوزن مژگان ترا؟

نيست در شيوه مادر بخطايي چون مشک
يک سر موي کمي، زلف پريشان ترا!

بحر مواج بود عالم از آغوش اميد
تا که در هاله آغوش کشد ماه ترا؟

مانده در عقده حيرت نفس موي شکاف
بوسه چون راه برد لعل شکرخاي ترا؟

نيست در بند جهان مرغ سبک پروازي
کز قفس تا سر ديوار رساند خود را

مرده خواب غرورند ز خود بي خبران
کيست در دولت بيدار رساند خود را؟

در همين نشأه شود جنت او نقد، اگر
زاهد خشک به ميخانه رساند خود را

شمع در کوتهي خويش ازان دارد سعي
که به خاکستر پروانه رساند خود را

در حجاب است ز بي رغبتي ما دلدار
ورنه يوسف به خريدار نمايد خود را

محو در نور شود هر دو جهان چون جوهر
اگر آن آينه رخسار نمايد خود را

در غريبي همه کس مي شود انگشت نما
هر گلي بر سر دستار نمايد خود را

هست تا زير فلک، جوهر دل پوشيده است
تيغ چون در ته زنگار نمايد خود را؟

چه کند با دل بي درد، کلام صائب؟
اين نمک در دل افگار نمايد خود را

عشق ازان شوختر افتاده که پنهان گردد
اين شرر در جگر سنگ نمايد خود را

در شب تار کند جلوه ديگر آتش
چهره زير خط شبرنگ نمايد خود را

خون کند در دل صياد ز پرکاري ها
آهوي وحشي اگر لنگ نمايد خود را

راه خوابيده رسانيد به منزل خود را
نرساندي تو گرانجان به در دل خود را

در چنين فصل بهاري نشوي چون مجنون؟
مي شماري اگر از مردم عاقل خود را

گوهر آبله در راه طلب ريخته است
قدمي پيش نه، از ديده وران کن خود را

مي خورندت به نظر گرسنه چشمان جهان
چون شب قدر نهان در رمضان کن خود را

ما که در خم ننموديم فلاطون خود را
صاف سازيم درين صومعه ها چون خود را؟

خوابش از بستر بيگانه پريشان نشود
هر که در زندگي از خاک کند مفرش را

چون برآيد نفس از سوختگان در بزمي
که نمک سرمه آواز شود آتش را؟

آه در سينه من محنت پيري نگذاشت
که کمان دل تهي از تير کند ترکش را

هر که ديوانه آن زلف چو زنجير شود
چرخ در گوش کشد حلقه زنجيرش را