ديوان صائب

چاره ناخوشي وضع جهان بي خبري است
اوست بيدار که در خواب گران است اينجا

فتنه روز جزا خانه نشين است اينجا
فتنه اين است که در خانه زين است اينجا

اختياري است فناي دل روشن گهران
مرگ زهري است که در زير نگين است اينجا

دل ما گرم طلب بود همان در دل خاک
اين تب گرم نگرديد ازين شير جدا

نيست در ديده ما منزلتي دنيا را
ما نبينيم کسي را که نبيند ما را

شمع در جامه فانوس نماند پنهان
عينک از پرده خواب است دل بينا را

تا به حيرت نرسد ديده نمي آرامد
سيل در بحر فراموشي کند غوغا را

ما که در هر بن مو کوه گراني داريم
هيچ سيلاب به دريا نرساند ما را

در نهال قد اين جلوه فروشان مجاز
جلوه اي نيست که بر خاک کشاند ما را

حال ما را غم آينده مشوش نکند
در بهاران نبود فکر زمستان ما را

نعمت آن است که چشمي نبود در پي آن
چشمه خضر ترا، ديده گريان ما را

در گلستان تو هر سرد نفس محرم نيست
گوش بر زمزمه مرغ کباب است ترا

در جواني به طواف حرم کعبه شدن
شحنه باقي ايام حيات است ترا

تا به منزل نرسي، بر تو نگردد روشن
برکت ها که نهان در حرکات است ترا

از حجاب تو همان حلقه بيرون درست
زلف هر چند در آغوش و کنارست ترا

خاک در ديده آيينه خودبيني زن
تا بداني که چه مقدار جمال است ترا

خم چوگان ترا گوي سعادت نقدست
سر انديشه اگر در ته بال است ترا

نيست در بي هنري آفت نخوت صائب
شکوه از بخت مکن گر هنري نيست ترا

چشمه در فصل بهاران ننشيند از جوش
بوسه مي ريزد ازان لعل گهربار ترا

در دل گلشن فردوس خزان را ره نيست
چون به خاطر گذرد صائب افگار ترا؟

کار سنگ بده از لوح مزارش آيد
هر که در خاک برد حسرت شمشير ترا

بحر در حوصله قطره نگنجد هيهات
ديده چون درک کند حسن جهانگير ترا؟

طالعي کو، که کشم مست در آغوش ترا؟
بوسه تاراج کنم زان لب مي نوش ترا

نيست در ديده حيرت زده مطلب را راه
ما نه از راه تمنا نگرانيم ترا

باغبان در نگشوده است گلستان ترا
بو نکرده است صبا سيب زنخدان ترا