ديوان صائب

نگنجد در قبا عاشق، وگرنه از براي ما
مهيا کرده اند از اطلس افلاک خلعت ها

ادب بند زبان عرض مطلب مي شود صائب
وگرنه خامه ما در گره دارد شکايت ها

اگر داري طمع کز بي نيازان جهان گردي
مشو در پرده شب غافل از دريوزه دلها

به غفلت مگذران زنهار ايام جواني را
که دارد تير غافل در کمين، غافل چريدن ها

نمي گردد چو خون مرده از من نشتري رنگين
نيفتد هيچ کافر در طلسم آرميدن ها!

نگردد آب تا صائب دلت از داغ نوميدي
نخواهي ديد روي گوهر ناياب در دريا

گوارا مي کند مشرب به خود ناسازگاران را
بود ماهي گل بي خار در پيراهن دريا

ندارد تربيت تأثير در دلهاي ظلماني
که عنبر را نسازد پخته جوش سينه دريا

در خرابات چه حاجت به مناجات من است
دست برداشته دايم به دعا تاک آنجا

در محبت لب خشک و مژه تر باب است
هيزم تر نفروشند ز مسواک آنجا

باد در دست برون مي روم از صحرايي
که بود برق، شکار خس و خاشاک آنجا

سفري با نفس سوخته دارم در پيش
که حساب نفس صبح شود پاک آنجا

وصل، از حيرت سرشار، جدايي شده است
در دل بحر، گهر طالب آب است اينجا

در ته گرد يتيمي گهري پنهان هست
پرده گنج بود هر که خراب است اينجا

مي شود دشمن سرکش به تحمل مغلوب
خاک در کشتن آتش به از آب است اينجا

قدر اگر مي طلبي بر در بيرنگي زن
که گهر، خوار به اندازه رنگ است اينجا

کيست صائب سبک از دشت علايق گذرد؟
دامن ريگ روان در ته سنگ است اينجا

از سفر کردن ظاهر، نشود کار تمام
هر که در خويش سفر کرد تمام است اينجا

تلخکامي نبود در شکرستان وصال
نامه آور نگه و بوسه پيام است اينجا

در غم آباد فلک رخنه آزادي نيست
چشم تا کار کند حلقه دام است اينجا

تا در آتشکده دل نگدازي صائب
دعوي پختگي انديشه خام است اينجا

خامشي را نبود راه در آن خلوت خاص
پشت آيينه هم از پرده دران است اينجا

در سراپرده امکان نبود رنگ بقا
هر چه جز پرتو ماه است، کتان است اينجا

سفر مردم آگاه ز خود بيرون است
هدف تير در آغوش کمان است اينجا

نيست در دامن صحراي جنون موج سراب
دست بر هر چه زني رشته جان است اينجا