ديوان صائب

لبي خامش تر از گوش صدف آماده مي بايد
طلبکار وصال در شهسوار معاني را

نيارد در نظر صائب جمال ماه کنعان را
نظربازي که يک ره ديد رخسار معاني را

خمار باده شب مي کند گل در سحرگاهان
قيامت مي کند تعبير خواب زندگاني را

عبث پرويز در همچشمي فرهاد مي کوشد
نگيرد زر دست افشار، جاي رنگ کاهي را

ندامت مي رسد صائب به فرياد خطاکاران
که خون در ناف گردد مشک آهوي ختايي را

ندارد گريه افسوس با اعمال بد سودي
که در جنس آب کردن، مي فزايد ناروايي را

گرفتار محبت روي آزادي نمي بيند
که موج ريگ زنجيرست بر ديوانه در صحرا

به حرص شهريان صد خانه زر برنمي آيد
ز ابرام گدايان داشت حاتم خانه در صحرا

ز ياد خيمه ليلي همان روزم سيه باشد
اگر با ديده آهو شوم همخانه در صحرا

نمي گنجد نسيم مصر در پيراهن از شادي
گريباني براي امتحان پيش صبا بگشا

شکايت نامه ما سنگ را در گريه مي آرد
مهياي گرستن شو، دگر مکتوب ما بگشا

ندارد بي قراري حاصلي غير از پشيماني
ميان خويش را چون موج در بحر بلا بگشا

اگر چه فيض بسيارست در تنهانشيني ها
يکي صد گردد از جمعيت احباب عيش ما

ندارد زآفتاب تربيت طالع بيان ما
به سيلي رنگ گرداند ثمر در بوستان ما

عزيز قدرداني نيست در مصر سخن سنجي
ندارد ورنه جنسي غير يوسف کاروان ما

ببر زين خاکدان زنهار با خود سرمه بينش
وگرنه کور هيهات است در محشر شود بينا

مقيم آستان فيض بخش عشق شو صائب
که نابينا شود گر حلقه اين در، شود بينا

خرابم مي کند بي لعل او در بزم ميخواران
تکلف کردن ساقي، تواضع کردن مينا

دلم گلگل شکفت از التفات لعل سيرابش
شراب کهنه جان تازه آرد در تن مينا

گوارا مي شود روز سياه از آتشين رويان
که رقص شادماني مي کند پروانه در شبها

نگردد خواب گرد ديده خونبار عاشق را
که از مي گرم گردد ديده پيمانه در شبها

ندارد خواب با پاي نگارآلود، بوي گل
به گرد باغ سيري کن سبکروحانه در شبها

مبادا آه کم فرصت به دامانت درآويزد
ز خلوت برميا زنهار بي باکانه در شبها

شراب تلخ دارد عيش شيرين در قفا صائب
مگردان رو ترش از باده تلخ نصيحت ها

دل عارف غبارآلوده کثرت نمي گردد
نيندازد خلل در وحدت آيينه صورت ها