167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
به لنگر، سنگ از گردش نيندازد فلاخن را
که خم چون شد تهي، دارالاماني شد فلاطون را
اگر چه بارها سوداي من ماليد مجنون را
که شد ديوانه هر کس در بيابان ديد مجنون را
به آهي مي گذارم در فلاخن کوه تمکين را
به دست بوالهوس مپسند آن دست نگارين را
ازان پيوسته مجنون در نظر مي داشت آهو را
وگرنه آشنايي نيست با بيگانگي او را
به حرف و صوت مي دارد نگه آيينه طوطي را
بياض از سينه بايد ساخت شعر انتخابي را
چه آسايش بود در قلزم سيماب کشتي را؟
نهان در خاک کن زنهار تخم خرده گيري را
که ناز نازنينان است در سر، بي نيازي را
که اينجا آبرويي نيست دامان نمازي را
توان در خاکساري يافت ذوق خاکبازي را
شکوه کعبه باشد در نظر کمتر حجازي را
که مي لغزد زبان در حالت گفتار طوطي را
چنانت دوست مي دارم که عاشق شعر حالي را
نگيرد خار دامن جامه پوشيده حالي را
توان از پشت پايش ديد نقش روي قالي را)
به طوطي مي چشاندم شيوه شيرين مقالي را
خمار زردرويي باده هاي ارغواني را
که قاصد مي دهد تغيير، پيغام زباني را
به محفل چونه روي، بگذار در بيرون گراني را
به حرفي مي توان تقرير کردن داستاني را