ديوان صائب

مريز از سادگي رنگ اقامت در گذرگاهي
که آتش زير پا از لاله باشد کوهسارش را

مرا مي پرورد در کوهساري عشق سنگين دل
که باشد ناز چشم آهوان داغ پلنگش را

چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را
کنم شيرازه اوراق دل، موي ميانش را

چسان معلوم گردد رتبه حسن سخن صائب؟
که دارد در ميان گرد کسادي کاروانش را

عزيز مصر تا کنعان گريبان چاک مي آمد
اگر مي داشت يوسف در نکويي دستگاهش را

نديدي نور ايمان را اگر در کفر پوشيده
تماشا کن به زير زلف عنبرفام رويش را

گهر در پله ميزان يوسف سنگ کم باشد
وگرنه ديده گوهرفشاني هست عاشق را

گوارا کرد مرگ تلخ را دنياي پر وحشت
ره خوابيده دارد در سفر آرام منزل را

ندارد آبهاي تيره به ز استادگي صيقل
مده در گفتگو از دست، دامان تأمل را

نباشد امتدادي دولت سر در هوايان را
کند خط عاقبت کوتاه، دست زلف و کاکل را

نفس در صحبت بي نسبت از من برنمي آيد
حضور زاغ باشد سرمه آواز بلبل را

ندارد حاصلي سامان عشرت در کهنسالي
که نتواند نشاط عيد برد از ماه نو خم را

تهيدستي ندارد برگريز نيستي در پي
نگه دار از شبيخون بهاران گلستانم را

لب ميگون او نگذاشت در آفاق مخموري
شکست آن چهره گلگون خمار عندليبان را

در آن فرصت که نقش خاتم اقبال برگردد
هجوم مور سازد بر سليمان تنگ ميدان را

چنان شد عام در ايام ما ذوق گرفتاري
که آزادي کند دلگير اطفال دبستان را

رسايي داشتم چشم از شب وصلش، ندانستم
که در ايام موسم کعبه سازد جمع دامان را

مسخر کرد خط عنبرين رخسار جانان را
پري آورد در زير نگين ملک سليمان را

مکن تعجيل در قطع علايق چون سبکساران
به همواري برون آور ز چنگ خار دامان را

که مي گنجد دگر در جامه کز گلزار بيرنگي
نسيم صبحدم چندين پيام آورد مستان را

همانا هم قسم گشتند با هم لاله رخساران
که خون سازند در دل بوسه اميدواران را

غبار عاشقان چون گردباد از پاي ننشيند
گره نتوان زدن در سنگ، خاک بي قراران را

عجب دارم به هوش آيند حيران ماندگان تو
اگر محشر نمکدان بشکند در چشم، ايشان را

برون پرداز هيهات است در فکر درون باشد
لباس دل غبارآلود باشد جامه شويان را

ز گرديدن سپهر سنگدل را نيست دلگيري
که در سرگشتگي باشد گشاد دل فلاخن را