ديوان صائب

ز تأثير سحرخيزي است روي صبح نوراني
مده از دست در ايام پيري دامن شب را

مکن در مد احسان کوتهي، تا منصبي داري
که باشد باد دستي لنگر آرام منصب را

خموشي را چراغ عاريت در آستين دارد
به نور جبهه روشن دار محراب عبادت را

سويداي دل آتش نمي شد تخم اميدم
اگر مي بود آبي در جگر ابر مروت را

ز سيلاب گرانسنگ حوادث غافل افتاده
سبک مغزي که ريزد در جهان رنگ اقامت را

کمند وحدت خود را مکن شيرازه صحبت
مده در گوشه تنهايي خود راه، کثرت را

مهيا شو دلا در عشق انواع ملامت را
که سنگ کم نمي باشد ترازوي قيامت را

دويدن در قفا باشد ميان راه خفتن را
به آغوش لحدانداز خواب راحت خود را

نيم مجنون اگر در دامن گردون نيندازم
نهد گر بر سرم خورشيد تابان افسر خود را

نماند نامه ناشسته در دست سيه کاران
به صحراي قيامت گر فشارم دامن خود را

ز چشم عاقبت بين، هر که اميد ثمر دارد
در ايام بهاران درنبندد گلشن خود را

سرآمد چون جرس هر چند در فرياد عمر من
نشد بيدار سازم طالع خوابيده خود را

همان شايسته رخسار او صائب نمي دانم
اگر در چشمه خورشيد شويم ديده خود را

فرو خوردم ز غيرت گريه مستانه خود را
فشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را

برآتش مي گذارم خرقه پشمينه خود را
نهان تا چند دارم در نمد آيينه خود را؟

نگنجد در ته دامان ساحل گوهر رازم
به دريا مي سپارم چون صدف گنجينه خود را

سرشک بلبلان برگ گلي نگذاشت بي شبنم
که نتوان ديد خالي در کف احباب ساغر را

دل روشن، زبان لاف را بر يکدگر پيچد
کند پوشيده صيقل در حجاب نور جوهر را

منم کز تيره بختي ها ندارم صبح اميدي
وگرنه در سواد دل بهاري هست عنبر را

تلاش پختگي کردم ز خامي ها، ندانستم
که در خامي بهار بي خزاني هست عنبر را

ز ابراهيم ادهم شهسواري پيش مي افتد
که در دولت نگه دارد عنان نفس سرکش را

نبست از شوخ چشمي نقش در آيينه تمثالش
سليمان کرد چون تسخير يارب آن پريوش را؟

گشاد جان زنداني بود در سختي دوران
ز قيد سنگ، آهن مي کند آزاد آتش را

درين قحط هواداري، عجب دارم ز خاکستر
که در هنگام مردن چشم مي پوشاند آتش را

نگردد تشنه در گرماي صحراي قيامت هم
به خاطر بگذراند هر که لعل آبدارش را