ديوان صائب

نگاه خيره گردد رشته اشک پشيماني
مبين در روي شرم آلود خوبان بي حجاب اينجا

نگيرد هيچ کس در دامن محشر گريبانت
اگر دامان خود را جمع سازي غنچه وار اينجا

دل خرسند، مهر خامشي باشد فقيران را
که نگشايد دهن چون در صدف گوهر شود پيدا

در ناسفته معني به دست آسان نمي آيد
دل غواص گردد آب تا گوهر شود پيدا

نمي دانند صائب بيغمان قدر کلام ما
مگر اهل دلي در عالم امکان شود پيدا

نسيم آشنارويي که من سرگشته اويم
ندانم در کدامين باغ و بستان مي شود پيدا

(بپرداز از غبار معصيت آيينه جان را
که در آيينه جان روي جانان مي شود پيدا)

در آن زلف سيه دلهاي خونين مي شود پيدا
درين سنبلستان آهوي مشکين مي شود پيدا

هزاران همچو بلبل هر بهاري مي شود پيدا
نواسنجي چو من در روزگاري مي شود پيدا

نسيم پيرهن را در کنار مصر مي گيرم
که دارد صبر، تا گردد غبار کاروان پيدا؟

به عرياني نگردد از لطافت آن بدن پيدا
مگر در پيرهن گردد تن آن سيمتن پيدا

چنين گر چاک سازد سينه ها را زلف مشکينش
نگردد نافه سربسته در صحراي چين پيدا

جگرگاه زمين مي شد ز خواب آلودگان خالي
اگر آسودگي مي بود در روي زمين پيدا

رسانيده است حسن او به جايي دلفريبي را
که خالش حلقه بيرون در سازد سويدا را

ز هجر عافيت دشمن تبي در استخوان دارم
که نبضم مضطرب سازد سرانگشت مسيحا را

رداي اهل تقوي بادبان کشتي مي شد
لب ميگون او تا ريخت در پيمانه صهبا را

من از دلچسبي آن خال عنبر فام دانستم
که خواهد حلقه بيرون در کردن سويدا را

ندارد مزرع ما حاصلي غير از تهيدستي
توان در چشم موري کرد خرمن حاصل ما را

اگر بي طاقتي در دامن درمان نياويزد
شکستن موميايي مي شود آخر دل ما را

مسيحا در علاج ما نفس بيهوده مي سوزد
لب خاموش ساغر مي گشايد مشکل ما را

پر پروانه سازد پرده خواب فراغت را
مده در گوش خود راه آتشين افسانه ما را

غزالي را که ما داريم در مد نظر صائب
صفير ني شمارد نعره شيرانه ما را

اگر چون غنچه نشکفته دلگيرند درظاهر
چو گل در پرده چندين روي خندان است دلها را

به استمرار، نعمت در نظرها خوار مي گردد
ز گلگشت چمن لذت نباشد باغبان ها را

سبکروحانه سر کن در بزرگي با فرودستان
که از ابروي موج خود بود محراب دريا را