ديوان صائب

اي زبون در حلقه زنجير زلفت شيرها
سر به صحرا داده چشم خوشت نخجيرها

با تهيدستان مدارا کن به شکر اين که هست
گرد دامان ترا در آستين اکسيرها

از سر تعميرم اي خضر مروت در گذر
برنمي دارد مرا از خاک، اين تعميرها

موشکافان سر فرو بردند در جيب عدم
پر گره چون رشته تب، رشته تقريرها

من کيم صائب که دست از آستين بيرون کنم؟
در بياباني که ناخن مي گذارد شيرها

در تلاش جستجويت سر به هم آورده اند
مقطع انجام ها و مطلع آغازها

در زمين بوس جلالت، طايران قدس را
آه خون آلود گردد رشته پروازها

يک دل بيدار در نه پرده افلاک نيست
پرده خواب است گويا پرده اين سازها

دل که از نقش تمنا در جواني ساده بود
شد ز پيري عنکبوت رشته آمال ها

بي گناهان در غضب حد گنهکاران خورند
مي زنند از خشم، شيران بر زمين دنبال ها

کاروان اشک ما را آتشي در کار نيست
آتش اين کاروان است آتشين پر گاله ها

صحبت نيکان بود اکسير ناقص طينتان
مي شود ياقوت در پيمانه گل، ژاله ها

ديده مورست صحرا چون لطيف افتاد حسن
در دل هر ذره دارد مهر وحدت خانه ها

نيست در طينت جدايي عاشق و معشوق را
شمع بتوان ريخت از خاکستر پروانه ها

خال را در دلربايي نسبتي با زلف نيست
داغ دارد دام را گيرايي اين دانه ها

رحم در دوران دولت از زبردستان مجو
متصل زور آورد بر سنگ زيرين آسيا

نيست در عقل متين دست تصرف باده را
دانه را سازد سفيد از آب رنگين آسيا

در بهاران از چمن اي باغبان بيرون ميا
تا گلي دربار هست از گلستان بيرون ميا

اتفاق رهروان با هم دعاي جوشن است
در بيابان طلب از کاروان بيرون ميا

قطره در انديشه دريا چو باشد واصل است
هر کجا باشي ز فکر دلستان بيرون ميا

نيست حق تربيت صائب فرامش کردني
در برومندي ز فکر باغبان بيرون ميا

کسي کز سايه اش اينجا نياسود آتشين مغزي
کجا در سايه طوبي تواند واکشيد آنجا؟

رواجي نيست در محشر عبادات ريايي را
به سيم قلب نتوان ماه کنعان را خريد آنجا

ز خامي در قيامت طعمه آتش نسازندت
ز شوق آن لب ميگون اگر گردي کباب اينجا

ترا سازند فردا خوابگاه از سايه طوبي
ز بيداري نمک ريزي اگر در چشم خواب اينجا