ديوان صائب

کيست گردون تا تواند هم نبرد ما شدن؟
زهره شيران فشاند آب در ميدان ما

عيب، صائب مي شود در چشم پاک ما هنر
ديو را يوسف نمايد پله ميزان ما

سرخ رو مي گردد از ريزش کف احسان ما
چون خزان در برگريزان است گلريزان ما

غنچه دلگير ما را باغ ها در پرده هست
مي کند يوسف تلاش گوشه زندان ما

گوهر شهوار، گردد مهره گل در صدف
گر بشويد بحر از گرد گنه دامان ما

ما چنين گر واله رخسار او خواهيم شد
بستگي در خواب بيند ديده حيران ما

خون ما روي زمين را شستشويي مي دهد
در تنور خاک چون پنهان شود طوفان ما؟

بازي عشرت مخور از خنده ما همچو برق
گريه ها در پرده دارد چهره خندان ما

گر چه ما در باددستي چون حباب افسانه ايم
ديده دريا بود بر کاسه وارون ما

با کمال نازکي افکار ما بي مغز نيست
هر حبابي کشتي نوحي است در جيحون ما

در رياض آفرينش چون دو سرو توأمند
حسن روزافزون يار و عشق روزافزون ما

سينه بي کينه ما را گشاد ديگرست
برق را سوزد نفس چون لاله در هامون ما

درنمي آيد به چشم از لاغري مجنون ما
محمل ليلي بود سرگشته در هامون ما

سبحه ذکر ملايک از نظام افتاده است
بس که پيچيده است در گوش فلک غوغاي ما

چون بساط سبزه زير پاي سرو افتاده است
آسمان در زير پاي همت والاي ما

ريخت شور حشر در پيمانه عالم نمک
مي زند جوش سيه مستي همان صهباي ما

ناله جغدست در گوشش نواي عندليب
هر که صائب آشنا گردد به گفت و گوي ما

زخم پنهانم اگر بيرون دهد خونابها
رنگ خون پيدا کند در صلب گوهر آبها

در وصال بحر، بي شوق رسا نتوان رسيد
خرج راه از نرم رفتاري شود سيلابها

دولت بيدار اگر يک چند بي خوابي کشيد
کرد در ايام بخت ما قضاي خوابها

هر سبکدستي نيارد نغمه از ما واکشيد
در شکست خويش مي کوشند اين مضرابها

عقل معذورست در سرگشتگي زير فلک
چون برآيد مشت خاشاکي ازين گرداب ها؟

اهل تقوي هر سحر در قلزم خون مي کشند
همچو صبح از دستبرد غمزه ات دستارها

کمترين بازي درين ميدان بود سر باختن
در کف طفلان چو چوگان است اينجا دارها

خاکساران غافل از احوال عالم نيستند
در بغل آيينه ها دارند اين ديوارها