ديوان صائب

گر چراغ بزم عالم نيست صائب کلک ما
چون ز بخت تيره دايم در شبستانيم ما؟

هستي مطلق بود از خودنمايي بي نياز
هر چه آيد در نظر نابود مي دانيم ما

حلقه در از درون خانه باشد بي خبر
ديده هاي باز را مسدود مي دانيم ما

در شبستان رضا تيغ زبان شکوه نيست
شمع ناحق کشته را خشنود مي دانيم ما

نشأه سرشار در ميخانه افلاک نيست
صبح را خميازه مخمور مي دانيم ما

هر که مي پوشد ز بيداري نظر دلهاي شب
در طريق معرفت شبکور مي دانيم ما

نيست صائب در نگاه گرم ما را اختيار
اين کشش از جانب منظور مي دانيم ما

در گلستاني که بلبل نغمه پردازي کند
مطربان را مرغ بي هنگام مي دانيم ما

مي شود در کامراني روي گردان دل ز حق
بستگي را جامه احرام مي دانيم ما

نارسايي باده ما را ز دوران مانع است
گر حصاري در خم تن چون فلاطونيم ما

از حجاب عشق نتوانيم بالا کرد سر
در تماشاگاه ليلي بيد مجنونيم ما

در وجود خاکسار ما به چشم کم مبين
کز سويدا نقطه پرگار گردونيم ما

هر سر مژگان ما شمع تجلي مي شود
چون در آن رخسار آتشناک مي بينيم ما

جوهر کشتن نداري، لاف بي رحمي مزن
روزگاري شد در آن فتراک مي بينيم ما

صائب آن فيضي که مخموران نيابند از شراب
در طلوع نشأه ترياک مي بينيم ما

مطلب ما گوهر عبرت به دست آوردن است
گر به ظاهر همچو طفلان در تماشاييم ما

شبنم ما را ز گل آتش بود در زير پا
کز نظربازان آن خورشيد سيماييم ما

نيست خواب غفلت ما را به بيداري اميد
چون ره خوابيده در دامان صحراييم ما

با سيه کاري طمع داريم حسن عاقبت
دولت بيدار را در خواب مي جوييم ما

مي کند همدرد، عيش ناقص ما را تمام
در ميان رشته ها همتاب مي جوييم ما

در پريشان کردن جمعيت دنياست جمع
آنچه از جمعيت اسباب مي جوييم ما

از وصال يار محروميم با همخانگي
در حرم چون غافلان محراب مي جوييم ما

نشأه رطل گران از سنگ مي يابيم ما
هست در آزادي اطفال گلريزان ما

فيض ما ديوانگان کم نيست از ابر بهار
خوشه بندد دانه زنجير در زندان ما

مي کشد در خاک و خون از طعنه بي طاقتي
ديده قربانيان را ديده حيران ما