ديوان صائب

بستگي کفرست در آيين ما آزادگان
مي شود زنار اگر احرام مي بنديم ما

بود راه فکر ما در عالم معني يکي
چون دو دست از آشنايي يکصدا بوديم ما

دوري منزل حجاب اتحاد ما نبود
داشتيم از هم خبر در هر کجا بوديم ما

نيست صائب قسمت کوتاه بينان هوس
آنچه از چشم سياهش در نظر داريم ما

زيب مردان از خودآرايي نظر پوشيدن است
گه به بند جامه، گه در قيد دستاريم ما

از صفاي سينه ما گر چه داغ است آفتاب
در ميان زنگيان آيينه تاريم ما

طوطي از گفتار در زنگ قساوت غوطه زد
از سيه کاري همان سرگرم گفتاريم ما

حفظ صورت عاقبت بين را دعاي جوشن است
در ميان زنگيان، آيينه تاريم ما

سبزه خوابيده، زير سنگ قامت راست کرد
از گرانجاني همان در زير ديواريم ما

کوه غم بر خاطر آزاده ما بار نيست
خنده رو چون کبک در دامان کهساريم ما

هيچ کس را دل نمي سوزد به درد ما، مگر
در سواد آفرينش چشم بيماريم ما؟

استقامت در مزاج سرو اين گلزار نيست
از گل رعناي او چشم وفا داريم ما

معني بيگانه صائب سد راه ما شده است
ورنه در هر گوشه چندين آشنا داريم ما

از غبار کاروان چون چشم برداريم ما؟
چون مه کنعان عزيزي در سفر داريم ما

لاله زاري مي شود عالم، اگر بيرون دهيم
داغهايي کز تو پنهان در جگر داريم ما

نيست جود ساقي تردست، موقوف سؤال
چون سبو دست طلب در زير سر داريم ما

بر لب خاموش ما انگشت گستاخي مزن
تيغ ها پوشيده در زير سپر داريم ما

بلبلان در راه ما بيهوده مي ريزند خار
ديده اي از دامن گل پاکتر داريم ما

از حيات بي وفا ياري طمع داريم ما
در نشيب از سيل خودداري طمع داريم ما

خويش را ديوار نتواند ز بيهوشي گرفت
در خراباتي که هشياري طمع داريم ما

در جهان بي نيازي کارها را مزد نيست
از سفاهت مزد بيکاري طمع داريم ما

نيست در آيينه پيشاني روشنگران
آنچه از گردون زنگاري طمع داريم ما

کعبه را از باددستي در فلاخن مي نهد
از خم زلفي که دلداري طمع داريم ما

منزل ما همرکاب ماست هر جا مي رويم
در سفرها طالع ريگ روان داريم ما

چيست خاک تيره تا باشد تماشاگاه ما؟
سيرها در خويشتن چون آسمان داريم ما