ديوان صائب

گريه مستانه زنگ کلفت از دل مي برد
آب گوهر مي نشاند گرد در بازار ما

اي سليمان اينقدر استادگي در کار نيست
مي گشايد ناخن موري گره از کار ما

آفتاب رحمت حق بر دل ما تافته است
اشک شادي چشمه تلخي است در کهسار ما

از ملامتگر نينديشد دل افگار ما
شور محشر خنده کبکي است در کهسار ما

دل چو روشن شد، چراغ عاريت در کار نيست
صافي شهدست شمع خانه زنبور ما

سخت جاني هاست دامنگير، ورنه هر شرار
جلوه برق تجلي مي کند در طور ما

حاجت دام و کمندي نيست در تسخير ما
گردش چشمي بود بس حلقه زنجير ما

از عيار نامه ما دردمندان آگهند
مي شود در زخم ظاهر جوهر شمشير ما

در بيابانيم و از شوق طواف کعبه سوخت
بال مرغان حرم را آه زمزم سوز ما

جام ما در پرده دارد نغمه هاي جانگداز
دست خود کوتاه داريد از لب خاموش ما

پشتباني چون سبو داريم در دير مغان
گو مزن دست نوازش آسمان بر دوش ما

آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما
شد چو مجنون ديده ما حلقه فتراک ما

بر زمين هر چند نقش از خاکساري بسته ايم
باکمال سرکشي گردون بود در خاک ما

در ضمير نقطه ما صد سواد اعظم است
چشم کوته بين مردم چون کند ادراک ما؟

ساده لوحاني که در معموره مي جويند گنج
غافلند از سايه جغد همايون فال ما

هر حبابي در لباس کعبه گردد جلوه گر
بحر رحمت گر بشويد نامه اعمال ما

مردمي گرديده است از چشم خوبان گوشه گير
چين ابرو مد انعام است در ايام ما

حسن ماند از خيره چشمي هاي ما زير نقاب
شد در اميدواري بسته از ابرام ما

در بلا انداخت جمعيت دل آزاده را
فلس ما چون ماهيان گرديد آخر دام ما

مي شود روشن ز خاموشي چراغ عاشقان
در هلاک خويش چون پروانه بي تابيم ما

نيست ممکن افتد از پرگار، سير و دور ما
در محيط آفرينش همچو گردابيم ما

غافليم از ترکتاز چرخ صائب از غرور
پيش پاي سيل بي زنهار در خوابيم ما

در غريبي، آشنا از آشنا هرگز نيافت
لذتي کز معني بيگانه مي يابيم ما

آنچه از پير طريقت کشف نتواند شدن
در خرابات از مي ديرينه مي يابيم ما

در به روي گفتگو، هر چند باشد دلپذير
با زبان چرب چون بادام مي بنديم ما