ديوان صائب

چون سياوش سالم از درياي آتش بگذرد
مرکب ني گر بود در زير ران ديوانه را

مي توان در سينه روشن ضميران روي ديد
آب مي سازد فروغ اين گهر گنجينه را

در غم فردا سرآمد شادي امروز ما
ياد شنبه تلخ بر طفلان کند آدينه را

هيچ سيل خانه پردازي چو گرد کينه نيست
در درون خانه باشد خصم، صاحب کينه را

از نمد، آيينه صائب در حصار آهن است
صوفيان دانند قدر خرقه پشمينه را

نسبت يکرنگي طوطي است باغ دلگشا
نيست از زنگار در خاطر غبار آيينه را

آن که چشمم مي پرد در آرزوي ديدنش
چشم نامحرم شمارد از حيا آيينه را

فکر آب و نان نگردد در دل حيران عشق
نعمت ديدار مي باشد غذا آيينه را

حسن روزافزون او در هر تماشا کردني
نشأه حيرت دو بالا مي کند آيينه را

اشتياق گردسر گرديدنت، بي اختيار
در کف مشاطه شهپر مي کند آيينه را

نعمت ديدار يوسف را نيارد در نظر
گر چنين رويش توانگر مي کند آيينه را

کيست تا آرايد او را، کز حجاب عارضش
در بغل مشاطه پنهان مي کند آيينه را

عشق بي تاب است، ورنه طوطي گستاخ ما
همچو موم سبز دارد در کنار آيينه را

ديده روشن ضميران جلوه گاه عبرت است
هيچ نقشي نيست در دل پايدار آيينه را

اهل صورت از نزاکت هاي معني غافلند
ره مده در خلوت خود زينهار آيينه را

شوق ديدار تو مي بخشد نظر آيينه را
مي دهد در بيضه فولاد پر آيينه را

جوهر آسوده را شوق تماشاي رخت
خارخار عشق سازد در جگر آيينه را

کوته انديشند صائب مردم خودبين دهر
ورنه صد تيغ است در زير سپر آيينه را

در نظرها مي کند شيرين تر از تنگ شکر
کلک صائب از حديث شکرين آيينه را

با کمال بي قراري دلنشين افتاده ايم
در کف آيينه لنگر مي کند سيماب ما

استخوان در پيکر ما توتيا خواهد شدن
گر چنين گردد گران صائب ز غفلت خواب ما

غير تسليم و رضا در وحشت آباد جهان
کيست ديگر تا کند مکروه را مرغوب ما؟

دامن صحرا ز اشک آهوان شد لاله زار
روي در حي کرد تا مجنون صحراگرد ما

صائب از بالين ما دشمن چسان خوشدل رود؟
سنگ را در گريه آرد ناله بيمار ما

در حوادث طاقت ما را شکيب ديگرست
مي کند پهلو تهي سيلاب از ديوار ما