ديوان صائب

از دل تارست در چشم تو دنيا بي صفا
يوسفستان است عالم دل مصفا کرده را

مي کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتي
گوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را

بهره زان موي ميان نازک خيالان مي برند
در نيابد هر کسي اين معني پيچيده را

زلف با افتادگي بر سر کشان غالب شود
فتح باشد در رکاب اين رايت خوابيده را

نيست در طبع گرانجانان نصيحت را اثر
شور محشر برنيانگيزد ره خوابيده را

چشم خواب آلود را در خلوت دل بار نيست
حاش لله کعبه پوشد جامه پوشيده را

نيست ممکن برق را در ابر پنهان داشتن
چون عنانداري کنم آن شوخ آتشپاره را؟

عشرت روي زمين بسته است در آرام دل
خواب طفلان لنگر تمکين بود گهواره را

مي کنم از سينه بيرون اين دل غمخواره را
چند بتوان در گريبان داشت آتشپاره را؟

شد ز فيض عالم بالا زبان من دراز
سربلندي در خور منبع بود فواره را

هست در پاشيدن صحبت، حضور اهل دل
دل ز جمعيت پريشان مي شود سي پاره را

مي کنم از سينه بيرون اين دل غمخواره را
چند بتوان در گريبان داشت آتشپاره را؟

در مه شوال، دست از باده روشن مدار
صيقل سي روزه بايد، ظلمت سي روزه را

در خسيسان عيب ظاهر گردد اسباب طمع
مي کند کوري مثني، کاسه دريوزه را

در غريبي زود ميرد ناز پرورد وطن
شد نگين دان چار ديوار لحد فيروزه را

سخت رويي با ملايم طينتان زيبنده نيست
در زمين نرم بيرون آور از پا موزه را

چون برافروزد ز صهبا آن عقيق آبدار
نعل در آتش گذارد ميگسار بوسه را

گشت صائب در مذاقم تلخ آب زندگي
تا چشيدم من شراب خوشگوار بوسه را

زان شراب لعل سرگرمم که از هر قطره اش
اخگر خورشيد باشد در گريبان شيشه را

هست در سرگشتگي آرامش صاحبدلان
نيست بي گردش وجودي شعله جواله را

مي رسد در پرده رزق تشنگان بسته لب
از تب گرم است سيرابي گل تبخاله را

در خزان طي کرد بلبل داستان ناله را
نيست چون افسردگي مهري دهان ناله را

نيست در طالع قدوم ميهمان اين خانه را
سيل بردارد مگر از خاک، اين ويرانه را

پنجه مشکل گشا هرگز نمي افتد ز کار
هست در خشکي گشايش بيش، دست شانه را

آب در استادگي از سرو يابد فيض بيش
چشم حيران قدر داند جلوه مستانه را