ديوان صائب

حلقه خط مي گذارد زان عذار آتشين
نعل در آتش سمند خوش عنان حسن را

سرد مهري نوبهار مردم آزاده است
در خزان سرسبزي افلاک باشد سرو را

هر قدر ابر بهاري در کرم طوفان کند
نيست ممکن از تهي چشمي برآرد چاه را

هست در نقصان تمامي ها دل آگاه را
موميايي از شکست خويش باشد ماه را

جذبه توفيق خواهي، در سبکباري بکوش
کهربا با دانه نتواند ربودن کاه را

نيست در عقل متين دست تصرف باده را
مي کند آگاه تر مستي دل آگاه را

کوته انديشي است کردن شکوه از بخت سياه
روز رعنا در قفا باشد شب کوتاه را

چون شود هموار دشمن، احتياط از کف مده
مکرها در پرده باشد آب زير کاه را

خودنمايي پرده برمي دارد از بالاي جهل
نيست عيبي در نشستن جامه کوتاه را

بر تهي آغوشي خود گريه صائب مي کنم
چون ببينم هاله در آغوش گيرد ماه را

در ديار ما که دارد عشق پنهاني رواج
سکه قلب است رخسار به ناخن خسته را

در حريم دل ندارد راه، فکر دوربين
هيچ کس نگشوده است اين نامه سر بسته را

رشته اشک مرا بنگر، نديدستي اگر
در گره از پاي تا سر، رشته نگسسته را

جمع کردن خويش را در عهد پيري مشکل است
پيش ره نتوان گرفتن لشکر برگشته را

خودسران سررشته پرواز را گم مي کنند
سر مده در صيد دل ها کاکل آشفته را

چون سبو تا هست نم از زندگي در پيکرت
دستگيري کن مي آشامان عاشق باده را

عشرت روي زمين در خاکساري بسته است
بيم افتادن نمي باشد ز پا افتاده را

بر سر گفتار، دل را خامشي مي آورد
جوش مستي در خم سربسته باشد باده را

نيست صائب قسمت منعم به جز حسرت ز مال
اشتها در غيب باشد نعمت آماده را

در دل روشن ندارد ره تمناي بهشت
نقش يوسف مي کند مغشوش لوح ساده را

نيست غير از عقده تبخال ديگر دانه اي
تشنه در دام امواج سراب افتاده را

پيش هر موجي سپر انداختن لازم بود
در محيط آفرينش چون حباب افتاده را

عزت از افتادگي خيزد که باشد در کنار
جاي از افتادگي، حرف کتاب افتاده را

برنمي آيد نفس نشمرده صائب از جگر
در غم و انديشه روز حساب افتاده را

خضر در سرچشمه تيغش نمازي مي کند
عمر اگر باشد، دهان آب حيوان خورده را