ديوان صائب

استخوان در پيکر من توتيا خواهد شدن
خواب غفلت گر به اين عنوان شود سنگين مرا

چشم شوخش مي برد آرام و تسکين مرا
مي دهد سر در بيابان کوه تمکين مرا

گردش چشمي که من ديدم ازان وحشي غزال
در فلاخن مي گذارد خواب سنگين مرا

سخت مي ترسم نپيوندد به درياي بقا
آب باريکي که هست از زندگي در جو مرا

آن زمان گوي سعادت بود در چوگان من
کز ترنج غبغب او بود دستنبو مرا

مي توانستم به بستر کرد پهلو آشنا
جاي دل، پيکان اگر مي بود در پهلو مرا

بود آن سرو روان در حلقه آغوش من
ناله قمري به دور انداخت از کوکو مرا

داشت خودداري مرا يک چند در قيد فرنگ
بي خودي آزاد کرد از قيد خودداري مرا

جلوه برقي است در ميخانه هشياري مرا
از پي تغيير بالين است بيداري مرا

تا نيابم در سخن ميدان، نمي آيم به حرف
همچو طوطي لوح تعليم است همواري مرا

نيست چون ريگ روانم در سفر واماندگي
راحت منزل بود از نرم رفتاري مرا

تر نسازد گريه هاي ابر نيساني مرا
جوهر ديگر بود در گوهرافشاني مرا

گر نمي شد دانه خال تو خضر راه کفر
سبحه مي انداخت در دام مسلماني مرا

تا سرافرازم به داغ بندگي کرده است عشق
هست در زير نگين ملک سليماني مرا

در دبستان تأمل کرده ام روشن سواد
ابجد اطفال باشد خط پيشاني مرا

نعل وارون است آه و گريه يعقوبيم
ورنه يوسف در دل تنگ است زنداني مرا

پنجه خونين تهمت جلوه گل مي کند
در گريبان حيا از پاکداماني مرا

آه حسرت مي کشم چون سرو بهر بندگي
تا فکند آزادگي در قيد رعنايي مرا

عشرت ملک سليمان مي کنم در چشم مور
هر کف خاکي بود دامان صحرايي مرا

سر خط مشق جنونم نارسايي مي کند
نيست در مد نظر چون سرو بالايي مرا

بر دهان طوطيان مهر خموشي مي زدم
در نظر مي بود اگر آيينه سيمايي مرا

مي شد از جولان من انگشت حيرت گردباد
در خور سودا اگر مي بود صحرايي مرا

مي کشد در خاک و خون مژگان دلجويي مرا
تيغ زهرآلود باشد چين ابرويي مرا

در حريم پاکبازان سبزه بيگانه ام
تا به جا مانده است از هستي سرمويي مرا

نيست صائب غير نقش پاي از خودرفتگان
در سواد آفرينش آشنارويي مرا