ديوان صائب

چون چراغ صبح دارم نقد جان در آستين
مي توان کردن به دست افشاندني بسمل مرا

فرصت خاريدن سر نيست در اقليم عقل
وقت ساقي خوش، که گاهي مي کند غافل مرا

شکر قطع راه را پامال کردن مشکل است
خواب کردن از مروت نيست در منزل مرا

هر قدر صائب شود بنياد نخل عمر سست
ريشه طول امل در دل شود محکم مرا

نيست صائب در خرابات مغان دريا دلي
تا به يک ساغر کند شرمنده احسان مرا

در زمين پاک من ريگ روان حرص نيست
تازه مي سازد رگ تاکي گلستان مرا

تا قيامت صائب از دريوزه گردد بي نياز
ابر اگر در خواب بيند چشم گريان مرا

نامه ناشسته نتوان يافت در ديوان حشر
گر بيفشارند روز حشر دامان مرا

برنمي تابد فروغ عاريت کاشانه ام
گل فتد از مهر و مه در ديده روزن مرا

فيض اشک گرم من خورشيد را دارد کباب
مي شود سنگ ملامت لعل در دامن مرا

نيستم در انجمن غافل ز استعداد جنگ
هست چون فانوس، جوشن زير پيراهن مرا

حاصل من برنمي آيد به ارباب سؤال
خوشه چين از دانه افزون است در خرمن مرا

ربط من چون لاله با داغ جنون امروز نيست
بود دايم اخگري در زير پيراهن مرا

با تهيدستي درين درياي گوهر چون صدف
صد يتيم از اشک افتاده است در دامن مرا

در شکرزاري که موران کامراني مي کنند
نيست از انصاف محروم از شکر کردن مرا

گر چه بر خورشيد من آفاق تنگي مي کند
از سبکروحي توان در ذره گنجاندن مرا

داغ دارد مشربم در خوش عناني موج را
هر نسيمي مي تواند دست پيچاندن مرا

هر تهيدستي نيارد ماه کنعان را خريد
در ترازو از گرانقدري بود ماندن مرا

حاصل من منحصر در ترک حاصل گشته است
دامن افشاني است صائب دانه افشاندن مرا

از خيالت در دل شبها اگر غافل شوم
تا قيامت سنگسار از خواب غفلت کن مرا

گر ندانم قدر تلخي هاي شورانگيز عشق
زهر در کام از شکرخند حلاوت کن مرا

در خرابي هاست چون چشم بتان تعمير من
مرحمت فرما ز ويراني عمارت کن مرا

وادي سرگشتگي در من نفس نگذاشته است
پاي خواب آلوده دامان منزل کن مرا

کو مي گرمي که در جوش آورد خون مرا؟
چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا

چون سپر تا چند در ميدان جانبازان عشق
طعمه شمشير سازد جبهه پرچين مرا