ديوان صائب

گر چنين صائب غريبان را نوازش مي کند
چشم بگشايد چو غربت، در وطن بيند مرا

آن که برق خرمنم در زندگي هرگز نشد
بعد مردن چشم دارم بر مزار آيد مرا

از نظر چون رفت، برگشتن ندارد آب عمر
گريه حسرت مگر در جويبار آيد مرا

روي تلخ دايه نتواند مرا خاموش کرد
طفل بدخويم، شکر در شير مي بايد مرا

فارغ از سير گلستانم که فکر دوربين
مي کند در زير بال آماده گلزار مرا

جوهر آيينه من چون زره زير قباست
در صفاي سينه پوشيده است بس جوهر مرا

چهره خورشيد پنهان است در زنگار من
مي زند صيقل به چشم بسته روشنگر مرا

مي شود از غفلت سرشار من رگ هاي خواب
سوزن الماس اگر ريزند در بستر مرا

ياد ايامي که از رنگين خيالي هر نفس
سير مي فرمود دل در عالم ديگر مرا

شمع رعنايي که من دارم وصالش در نظر
گرمي پرواز خواهد سوخت بال و پر مرا

چون علم در حلقه جمعيتم تنها همان
برنمي آرد ز وحدت کثرت لشکر مرا

آفتاب عقل صائب در زوال آورد روي
سايه داغ جنون افتاد تا بر سر مرا

عمر شد در گوشمالم صرف، گويا روزگار
مي کند ساز از براي محفل ديگر مرا

در تلاش خاکساري دارم آتش زير پا
گر سليمان جا به دست خود دهد مور مرا

در نمکدان از نمکزاري چه گنجد، ظاهرست
برنتابد تنگناي آسمان شور مرا

تاک نتواند به چندين دست در زنجير داشت
باده شوخ من و صهباي پر زور مرا

در حجاب ابر، گردانم به چشم ذره آب
نيست با خورشيد تابان نسبتي نور مرا

گر مسيحا شيره جان در قدح ريزد مرا
شربت بيمار باشد طبع مغرور مرا

سيل از ويرانه من شرمساري مي برد
نيست جز افسوس در کف خانه پرداز مرا

خار و خس را دشمني چون برق عالمسوز نيست
آرزو نگذاشت در دل تندي خويش مرا

شکوه ها در دل گره زان چين ابرو داشتم
سرمه گفتار شد چشم سخنگويش مرا

آن که چون يوسف به نقد جان خريدارش شدم
نيست وزن برگ کاهي در ترازويش مرا

شد گرفتاري فزون در روزگار خط مرا
خاک دامنگير شد آخر غبار خط مرا

دوربينان از دعا دارند بر آمين نظر
در کمند زلف دارد انتظار خط مرا

با پريشان خاطري از وسعت مشرب خوشم
چشمه ها پنهان بود در موجه سنبل مرا