ديوان صائب

صبر من در سخت جاني ها قيامت مي کند
سايه بي دست زخم تيغ، ايوب مرا

همچو زخم تازه خون رحم ازو آيد به جوش
گر نهي در رخنه ديوار مکتوب مرا

از ادب صائب خموشم، ورنه در هر واديي
رتبه شاگردي من نيست استاد مرا

تا چه بدمستي ز من سرزد که دور روزگار
در کشاکش از خمار عافيت دارد مرا

تا سبو بر دوش دارم از خمار آسوده ام
ميکشي در زير بار عافيت دارد مرا

صبح محشر شور در عالم فکند و همچنان
آسمان اميدوار عافيت دارد مرا

شکر زنجير جنون بر گردن من واجب است
مدتي شد در حصار عافيت دارد مرا

نيست از بي جوهري پوشيده حالي هاي من
آسمان چون تيغ در زير سپر دارد مرا

ناخن فولاد دارم در گشاد کارها
بوي خون صاحب جگر چون نيشتر سازد مرا

مي گريزم در پناه بي خودي از خلق، چند
خودفروشي بنده اين کاروان سازد مرا

در ميان مستي و هشياري من پرده اي است
نعره مستانه اي هشيار مي سازد مرا

نيست از بي حاصلي نقل مکان در خاطرم
خار بي برگم، زمين شور مي سازد مرا

در گره دايم نخواهد ماند کارم چون صدف
شوخي گوهر گريبان چاک مي سازد مرا

آنچه در ايام پيري کم شد از نور بصر
باعث افزوني نور بصيرت شد مرا

از گرفتاري به آزادي رسيدم در قفس
خارخار ديدن گل آشياني شد مرا

عشرت ملک سليمان مي کنم در چشم مور
قطره از دقت محيط بيکراني شد مرا

تا ز خاموشي زبان بي زبانان يافتم
روي در ديوار کردم، همزباني شد مرا

در جواني توبه دمسرد پيرم کرده بود
همت پير مغان بخت جواني شد مرا

حرف پيمايي مرا پيوسته در خميازه داشت
مهر خاموشي به لب رطل گراني شد مرا

پاس صحبت داشتن در دوزخم افکنده بود
گوشه عزلت بهشت جاوداني شد مرا

شوق من افتاده اي نگذاشت در روي زمين
نقش پا از بي قراري کارواني شد مرا

پيش هر سنگي که کردم سينه را صائب سپر
در بيابان طلب سنگ نشاني شد مرا

در بلندي، عمر من چون شمع کوتاهي نداشت
زندگاني کوته از آتش زباني شد مرا

ريخت هر خوني که چرخ سنگدل در ساغرم
از هواجويي شراب ارغواني شد مرا

کشتي جسمي کز او اميد ساحل داشتم
در دل دريا زمين گير از گراني شد مرا