ديوان صائب

کلک گوهربار من داد سخاوت مي دهد
باش گو در آستين دست سخاوت خلق را

عشق را آتش فروزم، حسن را روشنگرم
مي نمايم گرم در مهر و محبت خلق را

با زمين گيري به منزل مي رسانم خلق را
در بيابان طلب سنگ نشانم خلق را

بس که بي باکانه در آغوش گيرد شمع را
گرم جانبازي کند پروانه من خلق را

گر ببندد محتسب صائب در ميخانه را
تا قيامت بس بود پيمانه من خلق را

گريه کردن پيش بي دردان ندارد حاصلي
چند ريزي در زمين شور تخم پاک را

تا توان گل در گريبان ريختن از ذکر خير
خار پيراهن مشو آسودگان خاک را

جلوه خورشيد تر دست است در ايجاد اشک
نيست ممکن سير ديدن روي آتشناک را

کاهلان را مي کشد در زير بار اين سنگدل
خواب سنگ ره نگردد رهرو چالاک را

بر فقيران مرگ آسان تر بود از اغنيا
راحت افزون است در کندن، قباي تنگ را

نعل در آتش نهد ديوانه من سنگ را
شعله جواله سازد بي فلاخن سنگ را

هر که دارد عذرخواهي، بر گنه باشد دلير
موميايي مي دهد دل در شکستن سنگ را

جذبه مجنون سبک سازد ز تمکين سنگ را
در کف طفلان دهد پرواز شاهين سنگ را

از خيال يار، دل شد کعبه حاجت مرا
نقش شيرين در نظرها ساخت شيرين سنگ را

از بدآموزان بود مستغني آن پيمان شکن
نيست در سنگين دلي حاجت به تلقين سنگ را

گفتگوي خامشان را ترجمان در کار نيست
لال مي فهمد به آساني زبان لال را

دامن درياي خونخوارست بالين سيل را
در کنار بحر باشد خواب سنگين سيل را

نيست ممکن از زبان خوش کسي نقصان کند
چرب نرمي غوطه در شکر دهد بادام را

با ضعيفان پنجه کردن نيست کار اقويا
در قفس دارد نيستان شير خون آشام را

دل به کوشش آرزو را پخته نتوانست کرد
در بغل نتوان رساندن ميوه هاي خام را

در دل خود کعبه مقصود را هر کس که يافت
بستن زنار داند بستن احرام را

کرده ام بر خود گوارا تلخي دشنام را
ديده ام در عين ناکامي جمال کام را

نيست از درد غريبي چون گهر پروا مرا
بستر از گرد يتيمي بود در دريا مرا

غوطه در گل داده بود انديشه دنيا مرا
ناله ني شد دليل عالم بالا مرا

در سرانجام اقامت نيستم چون غافلان
توشه راهي است صائب چشم از دنيا مرا