ديوان صائب

کرد يکسر را ادا در روزگار بخت ما
بود هر خواب قضايي دولت بيدار را

آب کوثر جلوه موج سرابي بيش نيست
در بيابان قيامت تشنه ديدار را

از فروغ گوهر خود، زود صائب راز عشق
مي گذارد نعل در آتش لب اظهار را

آه مي باشد مسلسل خاطر افگار را
در درازي نيست کوتاهي شب بيمار را

نيست ممکن عشق را در سينه پنهان داشتن
قرب اين آيينه طوطي مي کند زنگار را

از همان راهي که آمد گل مسافر مي شود
باغبان بيهوده مي بندد در گلزار را

برق را در خنده اي طي گشت طومار حيات
زندگي کوتاه باشد چون شرر اشرار را

در ميان دارد دل تنگ مرا سرگشتگي
بر سر اين نقطه جولان است اين پرگار را

گوهر از سفتن بود ايمن در آغوش صدف
به ز خاموشي نباشد محرمي اسرار را

کي شود زنجير صائب مانع شور جنون؟
موج نتواند کشيدن در سلاسل بحر را

عشق کو تا گرم سازد اين دل رنجور را
در حريم سينه افروزد چراغ طور را

از نظربازان خود غافل نگردد شرم حسن
روي دل در پرده باشد غنچه مستور را

نيست صائب در جهان بي خودي بيم گزند
باده خواران نقل مي سازند چشم شور را

از سر پر شور ما اي عقل ناقص در گذر
پاسباني نيست حاجت خانه زنبور را

هر متاعي را خريداري است صائب در جهان
بهر زخم عاشقان دارد قيامت شور را

باد پيمايي است عاجز نالي آهن دلان
نيست در دلها سرايت، ناله زنجير را

جوي شير از قدرت فرهاد مي بخشد خبر
مي توان در زخم ديدن جوهر شمشير را

در حرم هر کس گناهي کرد، حدش مي زنند
نگذراند عشق از همصحبتان تقصير را

چشم حيران راست دايم حسن در مد نظر
عکس پا بر جا بود آيينه تصوير را

در دل آهن کند فرياد مظلومان اثر
ناله از زندانيان افزون بود زنجير را

در به دست آوردن زلفش مرا تقصير نيست
اين ره خوابيد کوته مي کند شبگير را

در نشاط و خرمي، غافل نمي جويد سبب
زعفران حاجت نباشد خنده تصوير را

سينه صافان بي خبر از راز عالم نيستند
هست در پرداز جوهرها نهان شمشير را

سيل در معموره ها داد خرابي مي دهد
صيد فربه مي کند مطلق عنان شمشير را

ترک خونريزي نکرد آن غمزه در ايام خط
کي شود پيچيده از جوهر، زبان شمشير را