ديوان صائب

چون گرانخوابان غفلت را به دام احيا کند؟
نيست گر شور قيامت در نمکدان صبح را

داغ عشق از صفحه سيماي عاشق ظاهرست
مهر چون ماند نهان در زير دامان صبح را؟

خواب غفلت از سحرخيزي حجاب ما شده است
نيست ورنه کوتهي در مد احسان صبح را

زاهدان طفل مشرب، امت شيريني اند
مي کنم در کار مستان اين شراب تلخ را

غمزه اش افزود در ايام خط بيداد را
زنگ زهر جانستان شد تيغ اين جلاد را

آتشين رويي که من در زلف او دل بسته ام
پنجه خورشيد سازد شانه شمشاد را

آتش گل گر به اين دستور گردد شعله ور
سرمه سازد در گلوي بلبلان فرياد را

ره مده در خط مشکين، شانه شمشاد را
نيست حاجت حک و اصلاحي خط استاد را

پايداري نيست در آب و گل بنياد ظلم
مي کند ويران نسيمي خانه صياد را

عقل در اصلاح ما بيهوده کوشش مي کند
نيست پرواي پدر، مجنون مادرزاد را

ره مده در خط مشکين، شانه شمشاد را
کس قلم داخل نمي سازد خط استاد را

روي سخت آسمان را امتحان در کار نيست
چند بر دندان زني اين بيضه فولاد را

سيل را جوش بهاران مي کند مطلق عنان
حسن در ايام خط افزون کند بيداد را

در گشاد کار خود مشکل گشايان عاجزند
شانه نتواند گشودن طره شمشاد را

سايلان را مي کند گستاخ اميد جواب
سيل در کهسار از حد مي برد فرياد را

خاکيان صائب چه مي کردند در اين تنگنا؟
گر فضاي دل نبودي عالم ايجاد را

قوت دست دعا گردد ز بي برگي زياد
هست در خشکي گشايش پنجه شمشاد را

غمزه او مي کند بيداد در ايام خط
زهر باشد بيشتر زنبور خاک آلود را

مي کنم صائب به کار چرخ، آهي عاقبت
چند دارم در جگر اين تيغ زهرآلود را؟

شيشه خشک است صائب در مذاقش آب خضر
هر که بوسيده است لبهاي شراب آلود را

نوش خالص را بود در چاشني آماه نيش
لذت ديگر بود لطف عتاب آلود را

در مذاقش شيشه خشک است آب زندگي
هر که بوسيده است لبهاي شراب آلود را

در بهشت عافيت افتادم از بي حاصلي
شد حصاري بي بري از سنگ طفلان بيد را

نام شاهان از اثر در دور مي باشد مدام
جام مي دارد بلند، آوازه جمشيد را

در عذابم بس که چون آيينه از ناديدني
آيه رحمت شمارم سبزه زنگار را