ديوان صائب

مي تواند تا معطر ساخت مغز عالمي
مشک در ناف غزالان ختن باشد چرا

پير کنعان با دليلي همچو بوي پيرهن
معتکف در گوشه بيت الحزن باشد چرا

تا تواند آدمي هموار کردن خويش را
در شکست بيستون چون کوهکن باشد چرا

بگسل از طول امل سر رشته پيوند دل
گردن آزاده در قيد رسن باشد چرا

دختر رز کيست تا سازد ترا بي اختيار؟
همت مردانه در فرمان زن باشد چرا

شد به لب وا کردني گنجينه گوهر صدف
در تلاش رزق، آدم بي دهن باشد چرا

نيست جاي پر فشاني چار ديوار قفس
مانده اي در تنگناي طارم اخضر چرا

مي تواني شد چراغ خلوت روحانيان
مي کني ضبط نفس در زير خاکستر چرا

کار با تيغ اجل در زندگاني قطع کن
کارها را مي کني بر خويشتن مشکل چرا

ديده صحرائيان از انتظارت شد سفيد
اينقدر در حي توقف کردن اي محمل چرا

ز اشتياقت بحر از طوفان گريبان مي درد
پا فشردن اينقدر اي سيل در منزل چرا

شد ز وصل غنچه خوشبو جامه باد سحر
در نياميزي درين گلشن به اهل دل چرا

چون شدي تسليم، هر کام نهنگي ساحل است
اينقدر آويختن در دامن ساحل چرا

هيچ قفلي نيست نگشايد به آه نيمشب
مانده اي در عقده دل اينقدر حيران چرا

آدمي را اژدهايي نيست چون طول امل
بي محابا مي روي در کام اين ثعبان چرا

چشم اقبال سکندر تشنه ديدار توست
در سياهي مانده اي، اي چشمه حيوان چرا

در خراب آباد دنياي دني چون عنکبوت
تار و پود زندگي دام مگس کردن چرا

مي شود فريادرس فرياد چون گردد تمام
بخل در فرياد با فريادرس کردن چرا

همچو طفل خام در بستانسراي روزگار
کام تلخ از ميوه هاي نيمرس کردن چرا

در تجلي زار چون آيينه کوتاه بين
اقتباس روشنايي از قبس کردن چرا

آه عالمسوز را در سينه دزديدن چرا؟
برق را پيراهن فانوس پوشيدن چرا

در ميان رفته و آينده داري يک نفس
اينقدر هنگامه بر يک دم فرو چيدن چرا

آب حيوان در عقيق صبر پنهان کرده اند
اين چنين آب گوارايي ننوشيدن چرا

در چنين وقتي که خوان فيض گسترده است صبح
چون گرانجانان ز جاي خود نجنبيدن چرا

در خور تلخي است صائب هر دوا را خاصيت
از سر رغبت حديث تلخ نشنيدن چرا؟