ديوان صائب

تا نسوزد آرزو در دل، نگردد سينه صاف
زنگ از آيينه مي گردد به خاکستر جدا

بهره از آميزش نيکان ندارد بد که هست
در ميان جمع، فرد باطل از دفتر جدا

برنيارد کثرت مردم ز تنهايي مرا
در ميان لشکرم چون رايت از لشکرجدا

در حريم وصل، اشک شور من شيرين نشد
کعبه نتوانست کردن تلخي از زمزم جدا

آشنايي هاي ظاهر، پرده بيگانگي است
آب و روغن هست در يک جويبار از هم جدا

نه همين خورشيد سرگرم است از سوداي او
عشق دارد در دل هر ذره بازاري جدا

دل منه بر اختر دولت که در هر صبحدم
مشرق ديگر بود خورشيد عالمتاب را

عشق در کار دل سرگشته ما عاجزست
بحر نتواند گشودن عقده گرداب را

زنده مي سوزد براي مرده در هندوستان
دل نمي سوزد درين کشور به هم احباب را

در لباس عاريت چون ابر آرامش مجو
برق زير پوست باشد جامه سنجاب را

از گرانجاني شود در هر قدم سنگ نشان
گر نيندازد به منزل راه پيما خواب را

چشم عبرت باز کن، گرديد چون مويت سفيد
مگذران در خواب غفلت اين شب مهتاب را

غوطه در دريا دهد آتش عناني آب را
رزق خاک مرده مي سازد گراني آب را

زنگ بندد تيغ چون بسيار ماند در نيام
مانع است از سبز گرديدن رواني آب را

تيره بختي نيل چشم زخم جان روشن است
در سياهي بيش باشد زندگاني آب را

خاکساران فيض بيش از آب رحمت مي برند
در زمين پست باشد خوش عناني آب را

مي کند کثرت جهان در چشم روشندل سياه
تيره مي سازد هجوم کارواني آب را

دست نتوان شست صائب زود از روشندلان
در گره بندد گهر از قدرداني آب را

کاه را بال و پر پرواز گردد کهربا
نيست در دست اختياري سالک مجذوب را

نرمتر از مغز گردانيد در کام هما
زور بازوي قناعت، استخوان سخت را

نيست حرف نرم را تأثير در آهن دلان
ناوک از فولاد مي بايد نشان سخت را

پاي ايمان جهاني در خم لغزيدن است
بر مياور ز آستين اي دشمن دين دست را

رشته نازک، گوهر دلها ازان نازک تر است
زينهار آهسته کش در زلف مشکين دست را

بيستون را تيشه ام در حمله اول گداخت
نيست با من نسبتي فرهاد سنگين دست را

از گرفتاران خود، صياد مي گيرد خبر
فکر روزي، چند در کنج قفس باشد ترا