ديوان عرفي شيرازي

گربکشتي از فراقم سوختي منت منه
من که در دوزخ بزندان هلاکم بهتر است

سلمي طلبي چشم قدم شو که در اين دشت
غماز جرس همره جمازه کس نيست

عرفي مرو از ميکده در صومعه کانجا
کس را غم مخموري و خميازه کس نيست

عرفي دل ما چو طره يار
در پنجه پيچ و تاب بشکست

عشق آفت سلطان بود آرايش بنده
اين مسئله در نسخه محمود واياز است

يارب تو نگهدار دل خلوتيان را
کان مغبچه مست ست و در صومعه باز است

اين قهقهه عيش که با کبک دل ماست
باور نتوان کرد که در چنگل باز است

عنايت تو چنان زد صلاي معموري
که در ديار محبت دل خراب نماند

بده بدست عناني عنان عرفي را
مبين که نيم قدم در ره صواب نماند

بنازم شيشه مي را که خوش مستانه ميگريد
سري خم کرده و در دامن پيمانه ميگريد

تا ابد مشهد مانکهت دل خواهد داشت
بوي گل نيست که در فصل خزان گم باشد

ز صورت بلبل اندر بوستان فرزانه ميگريد
جنون مست از نواي جغد در ويرانه ميگريد

کجا در روز محنت غمگسار کس شود عرفي
که ميگريد بروز خويش و بيدردانه ميگريد

دم عيسي بخنداند گل اميد صيادي
که در فصل بهاران دام او مرغ چمن گيرد

شدم در گوشه تنها که ريزم خون خود عرفي
مبادا وقت مردن ناشناسي دست من گيرد

چراغي روشنست از عشق او در مجمع هستي
کز آواز فروغش ميگدازد بنده ميسوزد

دل خوش کن مردان خرابات بود عشق
عشاق در کعبه و بتخانه نگيرد

هر کس که در بهار بصحرا برون رود
عيش آنگهي کند که بذوق جنون رود

آنها که آهوان حرم را کنند صيد
در آرزوي ناوک صيد افکن من اند

منماي زاهدا در اهل ندامتم
آنانکه رهبرند ترا رهزن من اند

در دم افزود روز گونه وصل
که سزاي شب دراز نداد

فروغ مشعله شمع راه تيره دلان
چراغ در دل شبهاي واج مي طلبند

گذر بکوچه همت مبادشان عرفي
که کام دل ز در احتياج مي طلبند

با آنکه نميداد امان سيلي فقرم
دائم سرمن در هوس تاجوري بود

در بسته انديشه بجز خار نديدم
گلها همه درخوابگه بيخبري بود

مدعي بار ملول است و بلائي دارد
در کف آينه انديشه نمائي دارد

گردل اهل حقيقت در راز افشاند
زاهد از دامن دل گرد مجاز افشاند

گرنه اظهار شفق ميکند از کشتن صيد
خون مرغان زچه در چنگل باز افشاند

هرکرا نشاه غيرت بسلامت بايد
در مصاف غم دل تاب اقامت بايد

عرفي از ما بي قدم در وادي اهل وجود
صد بيابان خار خندان تحفه پايت کنند

جز با گريستن مژه در جهان نبود
آن هم زحرص ديده من ناگوار شد

آسمان گر بجدل پاي در آرد برکاب
رخش ما نيز عناني و رکابي دارد

دلم آخر به تماشاگه ديدار آورد !
تا کي اين آينه در آينه دان خواهد بود

کسي بدور محبت خمار غم نکشد
که در کشد قدح زهر و درد هم نکشد

هر زمان در فتنه خوش نامهرباني ميشود
وين همه غوغا براي نيم جاني ميشود

در ره غم گر پديد آيد به تسليمش سپار
گر بدست چاره بسپاري جهاني ميشود

گر بمستي هر زه قانوني فرو چيند کسي
در ميان مردم عالم زباني ميشود

بهشت خاص شما زاهدان نماز کنيد
درون رويد بفردوس و در فراز کنيد

فساد صحبت ناجنس در مقام خود است
پس از مصاحب ناجنس احتراز کنيد

ز زير جلوه هستي نياز مي بارد
بجلوه گاه عدم در شويد و باز کنيد

نگويمت که مزن تيغ جور بردل عرفي
رضا بده که پس از مرگ در لحد بخروشد

گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد
برهمن را سبحه در گردن ببازار آورد

در ميان گريه مستانه غرقم شحنه کو
تا شراب آلوده مستم برسردار آورد

گر خجل باشد زايمان لذت کفرش حرام
عابدي کش زلف او در قيد زنار آورد

زمست افتادنم در مسجداي زاهد مشو رنجه
که صحن مسجدت فردا زمين تاک خواهد شد

بلب آرام گير اي جان غمگين يکدمي ديگر
که شايد در حريم سينه بفرستد غمي ديگر

قدم چون رنجه فرمودي ببالينم مرو در دم
بغايت مشرفم برمرگ بنشين يکدمي ديگر

کفن شويم بخون ديده ني در چشمه زمزم
پرستار صنم را هست عرفي زمزمي ديگر

اگر گشت قيامت قيامت بوعده گاه بيا
که دل نشسته در آنجا بانتظار هنوز

فرو گرفت در و بام ديده را حسرت
نگشته گرم نگاهم بروي يار هنوز